جوان و توبه صفحه 46

10. خصلت گناه

آیت الله مرتضی مطهری (رح) در این باره می گوید:

این را ما مکرر گفتیم:

قرآن در مورد گناهان تعبیراتی دارد که معنایش این است. خصلت گناه این است که « بار انسان را سنگین می کند » یعنی هر یک گناهی به منزلی یک باری است که روی دوش انسان گذاشته می شود، و گناه دیگر بار دیگر. به طوری که انسان در آخر احساس می کند که کأنه زیر کوهی الان دارد زندگی می کند. یک کوهی دارد روی او فشار می آورد. برخلاف مردم اهل خیر که هر چه بیشتر کار خیر انجام می دهند احساس می کنند بال دارند در می آورند. و لهذا به گناه گفته می شود «ذَنب» که از ماده «ذَنَب» است. «ذَنَب» یعنی دُم ...

آدم هر چه که گناه بکند مثل اینکه یک دُم برایش می روید. روز به روز دُمش گنده تر می شود. که اصلاً کم کم حرکت را برایش دشوار می کند. یا در تعبیر دیگری قرآن تعبیر «وِزر» می کند. وِزر یعنی بار سنگین.(1)

« وَلَا تَزِرُ وَازِرَهٌ وِزْرَ أُخْرَی »(2)