شبی در پایتخت بهشت صفحه 35

شبی علی (علیه السلام ) گفت : من کشته خواهم شد .

ابوطالب در چند بیت بدو چنین گفت : پسرم شکیبا باش که شکیبایی خردمندانه تر است و هر زنده ای می میرد بلایی است دشوار اما خدا خواسته است دوستی فدای دوستی شود . دوستی والاگهر ، کریم و نجیب . اگر مرگی رسید تنها برای تو نیست ، هر زنده ای می میرد .

علی (علیه السلام ) چنین پاسخ داد : مرا در یاری احمد (صلی الله علیه وآله ) شکیبایی می فرمایی ؟ به خدا آنچه گفتم از بیم نبود . من دوست دارم یاری مرا ببینی و بدانی . من پیوسته فرمانبردار تو هستم . من احمد (صلی الله علیه وآله ) را که در کودکی و جوانی ستوده است برای رضای خدا یاری می کنم . (51)

سپس می افزاید : مشرکان آنگاه که دیدند رسالت الهی خواجه ی کونین (صلی الله علیه وآله ) تبعات بس ویرانگری را متوجه زشت شرک و فرهنگ شوم و نامیمون جاهلی نموده است به انواع تطمیع ها و تهدیدها دست یازیدند ، اما چون آنها را کاملا بر وجود مقدس خیر المرسلین (صلی الله علیه وآله ) بی اثر یافتند . روز

و شبی را سپری ننمودند . مگر آنکه برای به شهادت رسانیدن حضرتش (صلی الله علیه وآله ) نقشه ها کشیده ، دسیسه چینی ها نمودند .

این توطئه ها آنقدر متنوع ، رنگارنگ و همه جانبه بود که گاه مجاری طبیعی و اسباب عقلی از عهده ی دفع آنها برنیامده ، مظاهرات مستقیم غیبی را نیز طلب می کرد . البته اگر این دسایس از حیطه ی مکر و تزویر و گروهی بودن بیرون می آمد و حالت رو در رو و نفر به نفر می یافت هیچ کس را یارای مقابله با رسول اکرم (صلی الله علیه وآله ) نبود ، چه عظمت ، شکوه ، اقتدار ، ابهت و مهابت کفرستیز حضرتش در بالاترین مرتبت قرار داشته است ، آنگونه که علی (علیه السلام ) می فرماید :

چون کارزار دشوار می شد ما خود را به رسول خدا (صلی الله علیه وآله ) نگاه می داشتیم ، چنانکه هیچ یک ما از وی به دشمن نزدیکتر نبود . (و معنی آن این است که چون بیم از دشمن بسیار می بود و اژدهای جنگ دهان می گشود مسلمانان به رسول خدا پناه می بردند و از او می خواستند تا خود دست به جنگ بگشاید . در این هنگام به برکت پیامبر ، خدا پیروزی بر آنان می فرستاد و بیمی را که داشتند با رسول اکرم (صلی الله علیه وآله )(52)

می گشاد . )

می گویم : شک ندارم که نه تنها حفظ جان بلکه پاسداشت سلامتی حضرت خیرالمرسلین نیز مد نظر امیرالمومنین علی (علیه السلام ) است .

می فرماید