داستانهائی از زندگی علماء صفحه 20

و به اسرار عالَم الهی پی بردم . چیزهایی فهمیدم که در آغاز تصوّر نمی کردم رموز آن برمن آشکار گردد ! ( 13 )

با حسین علیه السلام در زندگی

یکی از خصوصیّات حاج آقا مصطفی خمینی ( ره ) که کمتر گفته شده ، این بود که ایشان به پیاده

روی کربلا در تمام زیارتهای مخصوصه امام حسین علیه السلام مقیّد بود .

در سال معمولاً چند مناسبت بود ( 15 شعبان ، عرفه ، اربعین ، اوّل رجب ، نیمه رجب ) که مردم از نجف به کربلا پیاده می رفتند و ایشان هر سال در چند مناسبت پیاده به کربلا می رفتند .

گاهی می شد که کف پای ایشان تاوَل می زد و خونابه از آن راه می افتاد و کاملاً مجروح می شد ولی باز به راه رفتن ادامه می داد .

شخصی بود بنام شیخ جعفر که همیشه پس از نماز امام خمینی ( ره ) در مسجد معروف به شیخ ، چند جمله ای ذکر مصیبت آقا اباعبداللّه الحسین علیه السلام می نمود و روضه می خواند . حاضران چندان اعتنایی نداشتند و کم کم متفرّق می شدند و می رفتند ولی تنها کسی که مقیّد بود تا آخر بنشیند و روضه او را گوش دهد مرحوم حاج آقا مصطفی بود .

حتّی گاهی می شد فقط ایشان در مسجد باقی می ماند و به روضه شیخ جعفر گوش می داد و اشک می ریخت . ایشان مقیّد بود که در مجالس عزاداری که دوستان در منازل یا مجاسد برقرار می کردند شرکت کنند .

خودشان هم هر صبح جمعه روضه ای داشتند و گاهی می شد روضه خوان تنها یک نفر مستمع داشت که او خود آن مرحوم بود .

آنچه برای او اهمیّت داشت عزاداری برای آقا ابی عبداللّه علیه السلام بود . ( 14 )