این انحراف و تغییر مسیر اولیه، موجب گردید که حوادث تلخ و ناگوار و رویدادهای دلخراش و تکان دهنده ای در تاریخ اسلام
به وقوع بپیوندد و انسانهای بی گناه بسیاری به خاک و خون در غلتند ، امامان معصوم ، این وارثان بحق پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و مفسّران راستین قرآن ، یکی پس از دیگری به دست زورگویان و ستمگرانی به شهادت می رسیدند که خود را جانشین رسول خدا می نامیدند ، دوستداران و هواداران و پیروان اهل بیت علیهم السلام در زندانها و سیاهچال های مخوف و هراس آور به بند کشیده می شدند و به شکنجه های مرگبار و توانفرسا گرفتار می آمدند و یا از شهر و دیار خویش تبعید می گشتند و دارایی هایشان توسط والیان و دست نشاندگان خلیفه مصادره می شد . از نظر دستگاه حاکم ، بر زبان آوردن فضایل و مناقب خاندان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم گناهی نابخشودنی به شمار می آمد که تاوانی جز مرگ و نیستی در پی نداشت ، هیچ راوی و محدّثی حق نداشت حدیثی بنگارد یا بازگو کند که در آن فضیلتی برای یکی از معصومین ذکر شده باشد ، و در برار این فشار خرد کننده ، ترویج و تبلیغ و جعل روایات دروغینی که مدح دشمنان ایشان را در برداشت بشدّت مورد تشویق قرار می گرفت و جوایز و هدایای بزرگی در مقابل آن پرداخت می شد .