کتابخانه بالقرآن

اوصاف امیرالمؤمنین علیه السلام (بیش از 2هزار منقبت) صفحه 329

صفحه 329

1- 1816. بحارالانوار، ج 15، ص 198؛ کمال الدین ج 1، ص 187.

2- 1817. بحارالانوار، ج 41، ص 121؛ کشف الغمه، ج 1، ص 77؛ کشف الیقین، ص 116؛ ارشاد القلوب، ج 2، ص 218؛ کنز الفوائد، ج 2، ص 160.

«به خدا قسم! او بلندهمّت و پرنیرو بود، حرف آخر را می زد و به عدل حکم می کرد، علم و دانش از سر و پایش می جوشید و با تمام وجود به حکمت سخن می گفت، از دنیا و درخشش آن وحشت داشت، و با شب و تنهایی آن مأنوس بود. به خدا قسم که اشکش ریزان و تفکرش طولانی بود؛ دستش را می چرخاند و خودش را مخاطب قرار می داد و با پروردگارش مناجات می کرد لباس خشن می پوشید و طعام ساده و خشک می خورد، به خدا قسم در بین ما مثل یکی از خود ما بود وقتی نزد او می رفتیم ما را به خود نزدیک می کرد و اگر سؤال می کردیم جوابمان را می داد لکن با این قرب و نزدیکی که بین ما وجود داشت از هیبت او نمی توانستیم حرف بزنیم و از عظمت او نمی توانستیم چشم بالا بیاوریم. وقتی تبسم می کرد دندان هایش مانندمروارید چیده شده بود. اهل دین را تعظیم می کرد و مساکین را دوست می داشت، افراد قوی هیچ طمعی از باطل نداشتند و ضعیفان نیز از عدل او مأیوس نبودند. خدا را گواه می گیرم که در برخی از مواقع دیدم آن گاه که شب پرده ظلمت افکنده و ستارگان سرازیر می شوند در محراب عبادت ایستاده و محاسن خود را به دست گرفته و همانند مار گزیده به خود می پیچید و مانند مصیبت دیده گریه می کرد. گویا اکنون نیز صدای او را می شنوم که می فرماید: ای دنیای پست! آیا خود را به من عرضه می داری، آیا مرا تشویق می کنی؟! هیهات! برو دیگری را فریب ده، مرا در تو هیچ نیازی نیست، تو را سه طلاقه کردم که راه بازگشتی ندارد. عمرت کوتاه و فایده ات کم و ارزشت حقیر است. آه!آه! از کمی زاد و توشه و دوری راه و تنهایی و عظمت مقصد».

آن قدر گفت که اشک معاویه بر گونه هایش جاری شد و مردم نیز گریه کردند. معاویه قسم خورد: به خدا سوگند که علی علیه السلام چنین بود.

1741 بَکّاءٌ فِی الْمِحْرابِ

معاویه از اطرافیان خواست که علی علیه السلام را توصیف کنند، عمر و عاص در چند بیت شعر و در حضور معاویه در مدح علی علیه السلام گفت:(1)

هُوَ الْبَکّآءُ فِی الْمِحْرابِ لَیلاً

هُوَ الضَّحّاکُ إِنْ آنَ الضِّرابُ

هُوْ النَّبَأُ الْعَظِیمُ وَفُلْکُ نُوحٍ

وَبابُ اللَّهِ وَانْقَطَعَ الْجَوابُ

«او کسی بود که در محراب عبادت شبانه بسیار گریه می کرد و در جنگ ها نیز خندان بود، او همان «نبأ عظیم» و «کشتی نوح» و «باب اللَّه» بود، و حرف تمام این است».

1742 بِلْقِیاطِیسٌ

نام وصی آخرین پیامبر خداصلی الله علیه وآله برای همه از آدم تا خاتم در طول تاریخ معروف و شناخته شده، فقط به الفاظ و لغات مختلف تعبیر شده؛ مثلاً نام آن حضرت به عبرانی «بلقیاطیس» گفته شده است.(2)