زندگانی حضرت زهرا سلام الله علیها ترجمه ی جلد 43 بحارالأنوار صفحه 197

قَالَ:

فَنَزَلَ إِلَیْهَا دَلْوٌ مِنْ مَاءِ الْجَنَّهِ فَشَرِبَتْ وَ لَمْ تَجُعْ وَ لَمْ تَطْعَمْ سَبْعَ سِنِینَ.

بیان: قال الفیروزآبادیُّ: کسر من طرفه غضَّ.

در کتاب مناقب (202) می نویسد:

اُمّ ایمن بعد از شهادت فاطمه ی اطهر سلام الله علیها گفت:

من نمی توانم جای فاطمه را در مدینه خالی ببینم، لذا متوجّه مکّه ی معظّمه گردید، هنگامی که به جُحْفِه رسید به قدری تشنه شد که ترسید تلف شود، چشمان خود را متوجّه آسمان نمود و گفت:

پروردگارا! آیا مرا تشنه می گذاری؟ در صورتی که من خادمه ی دختر پیغمبر تو می باشم؟ ناگاه دلوی از آب بهشت برای وی نازل شد، وقتی از آن آب آشامید مدّت هفت سال گرسنه نشد و غذا نخورد.

بیان: فیروزآبادی گوید کسر «من طرفه» یعنی چشمانش را بست.

[روایت شماره] (46)

[المناقب لابن شهرآشوب ] مَالِکُ بْنُ دِینَارٍ رَأَیْتُ فِی مُوَدَّعِ الْحَجِّ امْرَأَهً ضَعِیفَهً عَلَی دَابَّهٍ نَحِیفَهٍ وَ النَّاسُ یَنْصَحُونَهَا لِتَنْکُصَ، فَلَمَّا تَوَسَّطْنَا الْبَادِیَهَ کَلَّتْ دَابَّتُهَا فَعَذَلْتُهَا فِی إِتْیَانِهَا، فَرَفَعَتْ رَأْسَهَا إِلَی السَّمَاءِ وَ قَالَتْ: