زندگانی حضرت زهرا سلام الله علیها ترجمه ی جلد 43 بحارالأنوار صفحه 656

تو به واسطه ی کثرت گریه ات ما را اذیّت می کنی لذا حضرت زهراء سلام الله علیها از مدینه خارج و متوجّه قبر شهداء می شد، وقتی عقده های قلبی خود را خالی می کرد به سوی مدینه باز می گشت.

حضرت علیّ بن الحسین علیهما السلام مدّت بیست یا چهل سال بر حضرت امام حسین علیه السلام گریست. هیچ غذایی در مقابل آن حضرت نمی گذاشتند مگر اینکه گریان می شد.

کار آن حضرت به جایی رسید که یکی از غلامانش به ایشان عرض کرد:

ای پسر رسول خدا! فدای تو شوم، من می ترسم تو خود را (به وسیله ی کثرت گریه) هلاک نمایی!

فرمود:

«چاره ای نیست جز اینکه من غم و اندوه خود را به خدا شکایت کنم من از خدا چیزهایی را می دانم که شما نمی دانید» من یادآور قتلگاه فرزندان فاطمه سلام الله علیها نمی شوم مگر اینکه گریه راه گلویم را مسدود می کند.

در امالی شیخ صدوق رحمه الله علیه صفحه ی 140، حدیث 5، مجلس بیست و نهم، مثل این حدیث از طریق حسین بن احمد با چند واسطه نقل شده ست.

[روایت شماره] (02)

[الأمالی للشّیخ الطوسی ] الْمُفِیدُ، عَنِ الصَّدُوقِ، عَنْ أَبِیهِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ، عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ، عَنْ عِکْرِمَهَ، عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ قَالَ:

لَمَّا حَضَرَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِه وَ سَلَّم الْوَفَاهُ بَکَی حَتَّی بَلَّتْ دُمُوعُهُ لِحْیَتَهُ، فَقِیلَ لَهُ: یَا رَسُولَ اللَّهِ مَا یُبْکِیکَ؟