زندگانی حضرت زهرا سلام الله علیها ترجمه ی جلد 43 بحارالأنوار صفحه 749

هاتفی در جواب آن حضرت این اشعار را گفت:

جوانمرد اراده دارد که دوستش نمیرد، در صورتی که غیر از مردن راهی برای وی نخواهد بود.

پس از مرگ و نابود شدن راه چاره ای نیست و بقاء من بعد از شما، قلیل و اندک است.

وقتی مدّتی از موت من گذشت گریه ی گریه کنندگان قلیل می شود.

به زودی از یاد من خواهی رفت و دوستی مرا فراموش خواهی کرد و دوست دیگری در عوض من خواهد آمد.

بیان: «أبا ودّی» یعنی کسی که ملازم محبّت و مودّت من باشد و نتیجه و منظور این اشعار این است: من یاد می کنم محبوبم را، پس شب را سپری می کنم در حالی که گویا به خاطر شدّت

همّ و غم هایی که دارم ضامن هستم برای رد کردن هر همّ و حزنی که قبلاً داشته ام.

و جمله ی «فلا بدّ من موت» شاید تتمّه ی ابیات خودِ حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام باشد، نه اینکه این گفته ی هاتف باشد و اگر از طرف هاتف باشد، شاید آن را به آن حضرت القاء کرده ست.

[روایت شماره] (17)

[المناقب لابن شهرآشوب ] قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ الطُّوسِیُّ: الْأَصْوَبُ أَنَّهَا مَدْفُونَهٌ فِی دَارِهَا أَوْ فِی الرَّوْضَهِ.