زندگانی حضرت زهرا سلام الله علیها ترجمه ی جلد 43 بحارالأنوار صفحه 901

بیان: قوله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِه وَ سَلَّم:

«بلا رأس» لعله حال عن الضمیر فی قوله قتلته.

شیخ صدوق در کتاب ثواب الاعمال (627) با چند واسطه از امام صادق علیه السلام از پیغمبر اکرم صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِه وَ سَلَّم روایت می کند که فرمود:

موقعی که روز قیامت فرا می رسد قبّه ای از نور برای حضرت فاطمه ی اطهر سلام الله علیها بر پا خواهد شد. امام حسین علیه السلام در حالی می آید که سر بریده ی خود را در دست گرفته باشد. وقتی چشم فاطمه ی زهراء سلام الله علیها به امام حسین علیه السلام بیفتد یک گریه و ضجّه ای می کند که هیچ ملک مقرّب و پیغمبر مرسل و بنده ی مؤمنی در محشر نیست مگر اینکه گریان خواهد شد.

در همین موقع است که خدای توانا، مرد نیک صورتی را به نظر آن بانو جلوه می دهد که با قاتلان امام حسین شهید علیه السلام مخاصمه نماید.

آنگاه خدای سبحان قاتلین امام حسین علیه السلام را با آن افرادی که مددکار آنها بودند و آن اشخاصی که در ریختن خون آن حضرت شرکت نمودند حاضر می کند و آن مرد تا آخرین نفر آنان را می کشد. سپس ایشان را زنده می کند تا حضرت امیر علیه السلام برای دوّمین بار آنان را بکشد. بار دیگر ایشان را زنده می کند که امام حسن مجتبی علیه السلام آنان را برای سوّمین بار به درک واصل نماید.

سپس آنان را بار دیگر خداوند زنده می کند تا امام حسین علیه السلام آنان را به قتل برساند، پس باز هم آنان را زنده می کند (و آنقدر این زنده کردن و کشتن ادامه پیدا می کند) تا اینکه احدی

از ذریّه و فرزندان ما باقی نمی مانند مگر آنکه (هر کدام از آنها جدا جدا) آنها را به قتل می رسانند و پس از این جریان (انتقام) است که غضب ما و شیعیان ما فرو می نشیند و آن حزن و اندوه شهادت حسین علیه السلام فراموش می شود.

آنگاه حضرت صادق علیه السلام فرمود:

خدا شیعیان ما را رحمت کند، به خدا قسم شیعیان ما، مؤمنین هستند زیرا ایشان با غم و اندوه طولانی ما شریک می باشند.