ادب چهره خرد (بیانات حضرت آیت اللّه سید محمد رضا مدرسی طباطبایی یزدی دامت افاضاته) صفحه 27

ادبِ سلام و هر شادباشی

با خوشرویی و تبسّم، به برادران مؤمنت سلام کن. درباره ی سلام کردن و سبقت گرفتن به سلام سفارش شده است:

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ - علیه السلام - قَالَ: الْبَادِئُ بِالسَّلَامِ أَوْلَی بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ؛43 (1)

امام صادق - علیه السلام - فرمودند: آن که اوّل سلام کند، اولی است به خداوند و رسولش.

این سبقت گرفتنِ در سلام، سنّت پیامبر - صلی الله علیه و آله و سلم - بود، در وصف حضرت - صلی الله علیه و آله و سلم - آمده است:

یَبْدُرُ مَنْ لَقِیَهُ بِالسَّلَامِ؛44 (2)

(رسول خدا - صلی الله علیه و آله و سلم - ) پیش دستی در سلام می کرد با هرکس که ملاقات می کرد.

این که یک بار سلام کردید، نگویید بس است؛ آقا صبح که آمدم، سلام کردم دیگر بس است. چندبار از اتاق بیرون می روم و بر می گردم، دیگر سلام کردن معنا ندارد؛ نه، باز هم معنا دارد؛ مگر این که در شرایطِ خاصّ و نامناسبی باشد که باید خود انسان متوجّه آن باشد تا افراط و تفریط نشود؛ زیرا افراط و تفریط در هر امری،