- حدیث مقام نورانیّت اهل البیت علیهم السلام 2
- مقدمه 19
- مقدمه ی مؤلف 21
- اشاره 28
- جلسه ی اول: اهل البیت علیهم السلام؛ اساس دین و عماد یقین 28
- ائمه علیهم السلام و شرافت حقیقی 29
- چگونگی کشف مقام حقیقت انسانیت 34
- مقام امام و فعل خیر 37
- تجسم عینی دینداری 41
- جلسه ی دوم: چگونگی رؤیت نور 44
- اشاره 44
- کمال ایمان 47
- چگونگی رؤیت نور 48
- ذات بینی 53
- اشاره 56
- جلسه ی سوم: چگونگی رؤیت حقیقت نورانی علی علیه السلام 56
- تفاوت نگاه عقلی با نگاه قلبی 59
- جمال امام علیه السلام؛ مظهر وحدانیت حق 62
- ولایت امام یا اقامه ی صلاه 67
- شرایط حمل ولایت امام 68
- جلسه ی چهارم: خصوصیات قلب ممتحن 72
- اشاره 72
- نمایش توحید 74
- خصوصیات مؤمن مُمْتَحَن 79
- مقام خلیفه اللهی ائمه علیهم السلام 82
- جلسه ی پنجم: اقامه ی صلاه؛ اقامه ی ولایت علی علیه السلام 87
- اشاره 87
- نسبت جان انسان ها با حقیقت 88
- علی علیه السلام مصداق ولایت الهی 92
- شرط پذیرش ولایت الهی 95
- جلسه ی ششم: عدم جدایی ولایت از نبوت 99
- اشاره 99
- خشوع، عامل پذیرش ولایت 101
- تناقضات 103
- جلسه ی هفتم: تقسیم نور خدا به نبوت و ولایت 112
- اشاره 112
- مقام باطنی امامت امت 114
- مقام حقیقی اهل البیت علیهم السلام 116
- جایگاه خاص اهل البیت علیهم السلام در هستی 119
- تفاوت مقام نبوت با حقیقت نوری اهل البیت علیهم السلام 121
- جایگاه تکوینی امامت مسلمین 124
- اشاره 126
- جلسه ی هشتم: ربط اعتبارات دین با حقایق 126
- یک حقیقت با دو ظهور 128
- حقیقت اعتبارات دینی 133
- جایگاه امامت مسلمین 136
- جلسه ی نهم: مقام نطق محمدی صلی الله علیه وآله و سلم و صمت علوی علیه السلام 142
- جلسه ی دهم: علی علیه السلام؛ مقام تفصیل شریعت محمّدی صلی الله علیه وآله و سلم 158
- اشاره 158
- صاحب معجزات و آیات 169
- جلسه ی یازدهم: معنی حمل نوح در کشتی توسط علی علیه السلام 179
- جلسه ی دوازدهم: علی علیه السلام مظهر ولایت حق و حضرت محمد صلی الله علیه وآله و سلم مظهر ربوبیت حق 196
- جلسه ی سیزدهم: حضور امامان در همه ی عوالم هستی 211
- اشاره 211
- اولین مخلوق 213
- جلسه ی چهاردهم: مقام علی علیه السلام از آدم تا حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف 225
- اشاره 225
- علی علیه السلام؛ مقام فعلیت ایمان 230
- جایگاه روح عظمت 232
- راه ارتباط با خدا 236
- اشاره 240
- جلسه ی پانزدهم: رابطه ی نفس امام با نور عظمت 240
- امامان و وسیع ترین حضور 241
- مقام فوق مرگ 242
- امام؛ آیتِ الله 245
- اشاره 254
- جلسه ی شانزدهم: تفاوت خدای شیعه با خدای وهابیت 254
- راه های رؤیت حق 255
- نظر به ائمه علیهم السلام از دو بُعد 263
- جلسه ی هفدهم: جایگاه امام معصوم در عقاب و ثواب بندگان 265
- جلسه ی هیجدهم: مقام قلب ممتحن 273
- اشاره 273
- راه تصدیق حقایق 276
- چگونگی امام شناسی 279
- آفات سطحی نگری در ولایت 282
- جلسه ی نوزدهم: تفاوت مقام عبودیت و مقام نوری اهل البیت علیهم السلام 286
- اشاره 286
- علم امام به عالم هستی 287
- اشاره 298
- جلسه ی بیستم: ائمه و مقام تبعیت خدا از اراده ی آن ها 298
- نهایت عبودیت 300
- ملاک های رضا و خشم خداوند 301
- اشاره 311
- جلسه ی بیست و یکم: نحوه ی وجود اسم اعظم 311
- نحوه ی حضور اسماء الهی در عالم 318
- نسبت اسم اعظم به سایر اسماء الهی 321
- اشاره 325
- جلسه ی بیست و دوم: اسم اعظم و مقام اهل البیت علیهم السلام 325
- راز تصرف ائمه علیهم السلام در عالم 333
- جلسه ی بیست و سوم: جایگاه توسل به اهل البیت علیهم السلام در هستی 336
- اشاره 336
- امام و جنبه ی کمالی اعمال 339
- جلسه ی بیست و چهارم: برکات معرفت به حقیقت نورانی ائمه علیهم السلام 346
- اشاره 346
- کمال ائمه علیهم السلام و حفظ عصمت 347
- بصیرت حقیقی 351
- منابع 358
محیط پاکِ دیانت تحرکات کفر اینقدر زیاد باشد که مردم نتوانند نور ایمان را ببینند- خداوند از طریق جبرائیل به رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم دستور داد مأموریت اعلام آیات برائت را باید مردی از خاندان خودت انجام دهد. (1) رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم علی علیه السلام را مأمور این کار کردند به این معنی که جلوه ای از همان نوری که رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم از آن ایجاد شده مأموریت اعلام آیات برائت را به عهده داشته باشد. حضرت علی علیه السلام در این رابطه می فرمایند:«وَ قَدْ وَجَّهَ أَبَا بَکْرٍ بِبَرَاءَهَ إِلَی مَکَّهَ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ علیه السلام فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ! قَالَ لَبَّیْکَ: قَالَ إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکَ أَنْ تُؤَدِّیَهَا أَنْتَ أَوْ رَجُلٌ عَنْکَ» آن وقتی که رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم، ابابکر را برای اعلام برائت به طرف مکه فرستادند، جبرائیل نازل شد که ای محمّد! این آیات را بر آن قوم جز تو یا مردی از تو نمی تواند آن را ادا کند. حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام می فرمایند در همان راستایی که من و حضرت محمد صلی الله علیه وآله و سلم یک نور بودیم «فَوَجَّهَنِی فِی اسْتِرْدَادِ أَبِی بَکْرٍ» پس من را فرستادند که ابی بکر را برگردانم. «فَرَدَدْتُهُ فَوَجَدَ فِی نَفْسِهِ وَ قَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ أَ نَزَلَ فِیَّ الْقُرْآنُ» پس او را برگرداندم و او در نزد خود نگران شد و از رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم پرسید آیا آیه ای در قرآن در مورد من نازل شده؟ «قَالَ لَا وَ لَکِنْ لَا یُؤَدِّی إِلَّا أَنَا أَوْ عَلِیٌّ» حضرت فرمودند: نه، ولی جز من یا علی، کسی ادا نمی کند. امیرالمؤمنین علیه السلام در رابطه با این حادثه ذهن ما را متوجه جایگاه تکوینی این حکم می نمایند که چون ریشه ی مقام نورانی رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم و آن حضرت یکی است این دستور از طرف خدا آمد و
1- تفسیر قمی، ج 1، ص 281.