حقیقت نوری اهل البیت علیهم السلام صفحه 36

انسان یک جا و به صورت جامع داشت و نه به صورت مجموع. (1) قرآن می فرماید: «وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء کُلَّهَا»؛ (2) خداوند همه ی اسماء را به آدم تعلیم داد و بعد که آن ها را به ملائکه عرضه کرد و فرمود از این اسماء به من خبر دهید و ملائکه اظهار ناتوانی کردند، فرمود: «یَا آدَمُ أَنبِئْهُم بِأَسْمَآئِهِمْ»؛ (3) ای آدم اسماء آن ها را به آن ها خبر بده و پس از آن به ملائکه دستور داد به آدم سجده کنند و همه سجده کردند مگر شیطان. علت این که به ملائکه فرمود به آدم سجده کنید چون آدم حامل همه ی اسماء الهی بود و آن اسماء را به صورت جامع داشت. (4) به همین جهت عرض می شود آدمیت یا انسانیت موجود عجیبی است زیرا هم یک چیز است، همین طور که آب یک چیز است و هم همه چیز است و اصل و اساس همه چیز را دارا است.

وقتی فهمیدیم که انسانیت یک حقیقت بسیار با ارزش است که منجر به سجده ی ملائکه بر آدم می شود، عرض می کنم صدام در عین این که به ظاهر انسان است از آن حقیقت بی بهره است و حضرت امام خمینی«رضوان الله تعالی علیه» از آن حقیقت بهره ی فراوان دارند و نتیجه می گیریم هرکس به اندازه ای که انسانیت دارد کامل است.

1- به کتاب «از برهان تا عرفان» از همین مؤلف (ص 41، فرق جامع با مجموع) مراجعه فرمایید.
2- سوره ی بقره، آیه ی 31.
3- سوره ی بقره، آیه ی 33.
4- موضوع حمل جامعیت اسماء الهی توسط مقام انسان کامل إن شاءالله در جلسات آینده تبیین می شود.