- حدیث مقام نورانیّت اهل البیت علیهم السلام 2
- مقدمه 19
- مقدمه ی مؤلف 21
- اشاره 28
- جلسه ی اول: اهل البیت علیهم السلام؛ اساس دین و عماد یقین 28
- ائمه علیهم السلام و شرافت حقیقی 29
- چگونگی کشف مقام حقیقت انسانیت 34
- مقام امام و فعل خیر 37
- تجسم عینی دینداری 41
- جلسه ی دوم: چگونگی رؤیت نور 44
- اشاره 44
- کمال ایمان 47
- چگونگی رؤیت نور 48
- ذات بینی 53
- اشاره 56
- جلسه ی سوم: چگونگی رؤیت حقیقت نورانی علی علیه السلام 56
- تفاوت نگاه عقلی با نگاه قلبی 59
- جمال امام علیه السلام؛ مظهر وحدانیت حق 62
- ولایت امام یا اقامه ی صلاه 67
- شرایط حمل ولایت امام 68
- جلسه ی چهارم: خصوصیات قلب ممتحن 72
- اشاره 72
- نمایش توحید 74
- خصوصیات مؤمن مُمْتَحَن 79
- مقام خلیفه اللهی ائمه علیهم السلام 82
- جلسه ی پنجم: اقامه ی صلاه؛ اقامه ی ولایت علی علیه السلام 87
- اشاره 87
- نسبت جان انسان ها با حقیقت 88
- علی علیه السلام مصداق ولایت الهی 92
- شرط پذیرش ولایت الهی 95
- جلسه ی ششم: عدم جدایی ولایت از نبوت 99
- اشاره 99
- خشوع، عامل پذیرش ولایت 101
- تناقضات 103
- جلسه ی هفتم: تقسیم نور خدا به نبوت و ولایت 112
- اشاره 112
- مقام باطنی امامت امت 114
- مقام حقیقی اهل البیت علیهم السلام 116
- جایگاه خاص اهل البیت علیهم السلام در هستی 119
- تفاوت مقام نبوت با حقیقت نوری اهل البیت علیهم السلام 121
- جایگاه تکوینی امامت مسلمین 124
- اشاره 126
- جلسه ی هشتم: ربط اعتبارات دین با حقایق 126
- یک حقیقت با دو ظهور 128
- حقیقت اعتبارات دینی 133
- جایگاه امامت مسلمین 136
- جلسه ی نهم: مقام نطق محمدی صلی الله علیه وآله و سلم و صمت علوی علیه السلام 142
- جلسه ی دهم: علی علیه السلام؛ مقام تفصیل شریعت محمّدی صلی الله علیه وآله و سلم 158
- اشاره 158
- صاحب معجزات و آیات 169
- جلسه ی یازدهم: معنی حمل نوح در کشتی توسط علی علیه السلام 179
- جلسه ی دوازدهم: علی علیه السلام مظهر ولایت حق و حضرت محمد صلی الله علیه وآله و سلم مظهر ربوبیت حق 196
- اشاره 211
- جلسه ی سیزدهم: حضور امامان در همه ی عوالم هستی 211
- اولین مخلوق 213
- جلسه ی چهاردهم: مقام علی علیه السلام از آدم تا حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف 225
- اشاره 225
- علی علیه السلام؛ مقام فعلیت ایمان 230
- جایگاه روح عظمت 232
- راه ارتباط با خدا 236
- اشاره 240
- جلسه ی پانزدهم: رابطه ی نفس امام با نور عظمت 240
- امامان و وسیع ترین حضور 241
- مقام فوق مرگ 242
- امام؛ آیتِ الله 245
- اشاره 254
- جلسه ی شانزدهم: تفاوت خدای شیعه با خدای وهابیت 254
- راه های رؤیت حق 255
- نظر به ائمه علیهم السلام از دو بُعد 263
- جلسه ی هفدهم: جایگاه امام معصوم در عقاب و ثواب بندگان 265
- اشاره 273
- جلسه ی هیجدهم: مقام قلب ممتحن 273
- راه تصدیق حقایق 276
- چگونگی امام شناسی 279
- آفات سطحی نگری در ولایت 282
- جلسه ی نوزدهم: تفاوت مقام عبودیت و مقام نوری اهل البیت علیهم السلام 286
- اشاره 286
- علم امام به عالم هستی 287
- اشاره 298
- جلسه ی بیستم: ائمه و مقام تبعیت خدا از اراده ی آن ها 298
- نهایت عبودیت 300
- ملاک های رضا و خشم خداوند 301
- اشاره 311
- جلسه ی بیست و یکم: نحوه ی وجود اسم اعظم 311
- نحوه ی حضور اسماء الهی در عالم 318
- نسبت اسم اعظم به سایر اسماء الهی 321
- جلسه ی بیست و دوم: اسم اعظم و مقام اهل البیت علیهم السلام 325
- اشاره 325
- راز تصرف ائمه علیهم السلام در عالم 333
- جلسه ی بیست و سوم: جایگاه توسل به اهل البیت علیهم السلام در هستی 336
- اشاره 336
- امام و جنبه ی کمالی اعمال 339
- جلسه ی بیست و چهارم: برکات معرفت به حقیقت نورانی ائمه علیهم السلام 346
- اشاره 346
- کمال ائمه علیهم السلام و حفظ عصمت 347
- بصیرت حقیقی 351
- منابع 358
حضرت امیر المؤمنین علیه السلام با توجه به چنین جایگاهی است که می فرمایند: احدی را نباید با آل محمد علیهم السلام مقایسه کرد. مثل این است که شما تری پارچه ای را که توسط آب خیس شده است با آب مقایسه کنید. این پارچه هراندازه هم که «تر» باشد، «تری» آن قابل مقایسه با آب نیست، چون رطوبت پارچه چیز مستقلی نیست تا دو نوع «تری» داشته باشیم و بخواهیم با هم مقایسه کنیم. یک چیز که تری آن در ذات آن است بیشتر نداریم، هرچیز دیگر هم تر است از آبی است که تری اش از خودش است. حقیقت یک چیز را با پرتو آن حقیقت نمی توان مقایسه کرد. بر این اساس هرکس، هر کمالی از جهت انسانیت دارد مربوط به کمال انسان هایی است که عین کمالند و اهل البیت علیهم السلام تلاش دارند ما را متوجه مقام انسانیت بکنند تا بتوانیم سیر و سلوک درستی به سوی انسانیت داشته باشیم و لذا می فرمایند: «لَا یُقَاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ علیهم السلام مِنْ هَذِهِ الْأُمَّهِ أَحَدٌ»؛ هیچ کس را نباید با آل محمد علیهم السلام مقایسه کرد وگرنه از مسیر رسیدن به انسانیت بیرون می افتیم.
فرض بگیریم ما شیعه نیستیم و اهل البیت علیهم السلام را هم نمی شناسیم ولی عقل که داریم، حال از خود می پرسیم این عقل انسانی که در بعضی ها بیشتر است و در بعضی ها کم تر، ریشه اش کجا است؟ ما قبل از این که شیعه باشیم باید به این مطلب معرفت پیدا کرده باشیم که انسانیت در بعضی ها کم و در بعضی ها زیادتر است و این نشان می دهد که حقیقتی به نام انسانیت هست که پرتوش به بعضی ها به جهت زمینه هایی که دارند بیشتر رسیده است و به بعضی ها کم تر. حال آیا می توان حقیقت انسانیت را