اگر نامهربان بودیم و رفتیم صفحه 39

این جا! قاسمی آجر را بده!»

قاسمی آجر می‌داد. ابراهیم گل پهن می‌کرد و من گل می‌آوردم. بچه‌های دیگر هم کارهای دیگر را انجام می‌دادند. هوا خیلی سرد بود. دست‌هایمان حسابی یخ کرده بود. باد سردی از نوک کوه از روی برف‌ها برمی‌خواست و می‌آمد و می‌خورد به سر و صورتمان. دیوار رفته بود بالا. چوب بست را که بستیم قرار شد من آجر بدهم. غلامحسین دستش را دراز کرد و گفت: «آجر!»یک آجر برداشتم و پراندم بالا. سنگین بود، نرفت بالا؛یعنی به دست غلامحسین نرسید. برگشت به طرف خودم. فرار کردم که به کله‌ام نخورد. غلامحسین گفت: «صد بار گفتم آجر را دو دستی بده! محکم بگیرش و بد بپرانش بالا!»

رحیمی گفت: «هی کله پوک! نگاه کن ببین استاد چه می‌گوید! مگر خنگی!»

غلامحسین گفت: «حالا آجر!» و دستش را دراز کرد.

یک آجر برداشتم. هر چه زور داشتم توی بازوهایم جمع کردم و با سرعت پراندمش بالا. انگار کبوتری را از قفس آزاد کنم. آجر با سرعت رفت و از سر غلامحسین هم دو سه متر بالاتر و دوباره برگشت.

رحیمی جیغی زد و گفت:«یا علی! بچه‌ها فرار کنید!»

همه فرار کردند. من می‌خواستم فرار کنم. پایم لیز خورد روی آجرها و محکم خوردم زمین. آجر آمد و کنار پایم سقوط کرد. شرقی خورد روی آجرها و تکه پاره شد. زانویم محکم خورد روی یک آجر. از درد دلم ضعف رفت و قلبم تیر کشید.

××صفحه50@

کف دستم خورده بود روی پاره آجری نوک تیز و خون می‌آمد. بچه‌ها از خنده ریسه رفته بودند. چیزی نمانده بود که گریه‌ام بگیرد.

قاسمی آمد کنارم. دستی به کمرش زد و گفت: «برو کنار جوجه جهادی! تا آقا هست این کارها به بچه‌ها نیامده.»

چند روزی طول نکشید تا با کمک استاد غلامحسین نمازخانه را تمیز و مرتب کردیم. حالا دیگر نمازخانه سنگر ما شده بود.»

بچه‌های نجف‌آباد آن جا بودند. آن جا از همه‌ی سنگرها بهتر بود. هم روشن‌تر بود و هم تمیزتر. همیشه وقت نماز رحیمی اذان می‌گفت. ابراهیم امام جماعت بود و من تعقیبات می‌خواندم. بیچاره‌ها کسی را نداشتند دلشان را به ما خوش کرده بودند. روزهای خوبی داشتیم. روزهای باصفایی که یکی پس از دیگری می‌گذشتند.