اگر نامهربان بودیم و رفتیم صفحه 4

می‌زد که وارد اتاق شدم. گوشه‌ی قالی پاره‌ی کف اتاق را بالا زدم. پول‌هایی که قایم کرده بودم را برداشتم. بیست و هفت تومان بود. توی جیب پیراهنم گذاشتم و شلوارم را که به میخ آویزان بود، پوشیدم.

موهایم را که هر کدامشان به یک طرف ولو شده بودند شانه می‌زدم که خواهرم فرشته وارد اتاق شد. نگاه کرد و گفت: «داداشی می‌خواهی کجا بروی؟»

دستم را روی دماغم گذاشتم و گفتم: «هیس! می‌خواهم بروم یه جایی!» کت را پوشیدم و لب حوض رفتم. پدرم هنوز قلیان می کشید. نامادری‌ام سبد کاه را کنار حوض گذاشت و سطل را آب کرد و ریخت روی کاه‌ها و گفت: «نو پوشیدی! می‌خواهی کجا بروی؟» یک مشت آب به صورتم زدم و گفتم: «همین جا! کار دارم!»

پدرم چشم‌هایش را تیز کرد و گفت: «کجا می‌خواهی بروی؟» پکی به قلیان زد و و گفت: «می‌خواهیم برویم صحرا! جایی نری‌ها» گفتم: «خب کار دارم! بی‌خودی که نمی‌روم جایی! کار واجبی دارم!» اخم‌هایش را کشید درهم و گفت: «الهی جوانمرگ شوی، تو هم پسر نشدی! کاری نشدی! لندهور بی حال!»چشم زهره‌ای به نامادری‌ام رفتم و دستی به سر فرشته‌ی کوچولو که کنارم ایستاده بود، کشیدم و به طرف کوچه دویدم و با سرعت خودم را به جاده اصلی رسانیدم.

ابراهیم سر جاده منتظر من، روی تکه سنگی نشسته بود. مرا که دید از روی سنگ بلند شد و گفت: «بالاخره آمدی!»

- آره فرار کردم! به پدرم گفتم که کار دارم! نگفتم کجا می خواهم بروم!