اگر نامهربان بودیم و رفتیم صفحه 68

داشتیم و مسؤولان آموزشی برایمان عزیز بودند.

یک شب همه روی پتوهایمان دراز کشیده، چای می‌خوردیم و گرم گفت و گو بودیم که ناگهان آقای خلج وارد نمازخانه شد. به احترامش بلند شدیم و همه با هم به او سلام گفتیم. جوابمان را داده، گفت: «راحت باشید!» بعد پوتین‌هایش را درآورد و به نمازخانه آمد. نگاهی به بچه‌ها کرد و گفت: «برادران عزیز! خسته نباشید! امشب زودتر بخوابید! زیرا ممکن است امشب همه سر کار برویم.» کمی از حال و روزمان پرسید و رفت. همه تعجب کرده بودیم، زیرا روزهایی را که کار می‌کردیم دیگر شب سر کار نمی‌رفتیم و استراحت می‌کردیم. بچه‌ها همه حس کرده بودند که باید خبری باشد.

من همیشه خوابم سبک بود و با کوچک‌ترین صدا بیدار می‌شدم. آن شب هم با صدایی آرام چشم‌هایم را باز کردم. صدا از بیرون نمازخانه بود. نشستم تا کاملا بشنوم. صدا مشکوک بود اما با خر و پف بچه‌ها مخلوط شده بود. تمام بچه‌ها خواب بودند. از جا بلند شدم و آهسته در نمازخانه را باز کردم. درست فهمیده بودم، خبرهایی بود. معاون مقر با چند نفر دیگر، اسلحه به دست دور نمازخانه و سنگرهای دیگر می‌گشتند و در گوشی حرف می‌زدند. متوجه شدم که امشب باید شبی به یادماندنی باشد و از بچه‌ها شنیده بودم که آخرین روزهای آموزشی.....

پوتین‌ها را برداشتم و سر جایم نشستم. صدا نزدیک شد، کسی به طرف نمازخانه می‌آمد. دراز کشیدم و سرم را زیر پتو بردم. از گوشه‌ی پتو همه جا را زیر نظر داشتم. معاون مقر آهسته در نمازخانه را باز کرد و وارد شد، نگاهی به بچه‌ها کرد. وقتی مطمئن شد که همه خواب هستند، پوتین‌هارا برداشت