- مقدمه 1
- میخواهم بروم یه جایی 3
- بچهها را نمیبرند 6
- برو بچه 8
- بقچهی لباس 14
- سنگرسازان بیسنگر 18
- چشم آبی 21
- مثل مردهها 23
- آقای شهبازی 27
- پسرهی خل 29
- جنگ جهانی سوم 32
- غلامعلی مرا زد 35
- بهترین بنا 37
- لودر اکبر 40
- دوربین بهنام 43
- خوابی خوش 49
- مسؤولان یخ کرده 52
- ترنم باران 55
- ناقلا مبارک مبارک 59
- کاشکی باز هم بیایند 63
- بچههای خوابآلود 67
- مشق شب 72
- روز خداحافظی 77
- تا تیرون راهی نیست 81
- اگر نامهربان بودیم و رفتیم 83
- ماشین دو طبقه 87
- دهاتیها! نه 93
- مرغ از قفس پرید 96
- شبی به یاد ماندنی 99
- فوق ابتدایی 103
کف ماشین.
جیغ و داد بچهها رفته بود به آسمان. یکی کلهاش را میمالید. یکی غر میزد. یکی میخندید که یک دفعه یکی از بچهها داد زد: آااا چه ساختمانی! چه قدر گنده!»
بچهها توی یک ثانیه ولو شدند طرف چپ مینیبوس. طرف راست فقط راننده مانده بود و فرمان.
نصرالله گفت: «چند طبقه است؟!»
- دوازده طبقه.
- چه طوری میره بالا؟ حتما یک نردبون صد متری میخواد.
-نه بابا یک چرخ چاه بالاست. آدمها را با دلو میبرن بالا!
- نه با طناب!
- غلامعلی کلاهش را صاف کرد. دستش را کشید به گوشش و گفت: «دد آبرومون را بردید! بابا! با آسانسور، آسانسور فهمیدید! تازه ساختمان پله هم داره.»نوری گفت: «آسان بر دیگه چیه؟»
عابدینی گفت: «دانشمند! آسانسور، گوشات هم یخ کرده؟ کری!»
من گفتم: «آسانسور ساخته شده از یک طناب، یک سطل بزرگ و آهنی یک چرخ چاه و دو حمال. مردم را مثل آب توی چاه میکشند بالا، میبرند بالا.»
غلامحسین گفت: «درست است بابام میگه آسانسور!»
غلامعلی گفت: «جل االخالق اصلا باباش تا حالا از ده بیرون نرفته، چه برسه