آینه بردباری: سروده هایی از شاعران گذشته و معاصر در مناقب و مصایب امام حسن مجتبی، علیه السلام صفحه 116

1- 27. نوال: بخشش.

عبرت نایینی

مدحت حسن

به روزگار بسی بگذرد سنین و شهور

که شاعری به فصاحت چو من شود مشهور

مخدرات ضمیر و عروس طبع مرا

سپهر و مهر دو خدمتگرند و دو مزدور

ز خاطرم به زبان چون که بگذرد شعری

به ساق عرش نمایند قدسیان مسطور

به جای در و گهر خازن بهشت کند

ز لؤلؤ سخنم زیب گوش و گردن حور

دهم به جسم سخن جان ز نوک خامه از آنک

صریر کلکم دارد خواص نفخه ی صور

بر آن کنوز که در تحت عرش رحمان است

بود زبانم مفتاح و سینه ام گنجور

زلال فضل ز قلب من از صفا پیداست

چنان که باده ی صاف از درون جام بلور

به پیش طبع من آسان بود سرودن شعر

که نیست مشکل، داود را ادای زبور