آینه بردباری: سروده هایی از شاعران گذشته و معاصر در مناقب و مصایب امام حسن مجتبی، علیه السلام صفحه 193
- تجلی جمال 1
- سوز نهان 7
- جعفر رسول زاده «آشفته» 7
- امام من 8
- آیت حسن خدا 9
- آیت فضیلت 11
- حسن فصیحی «احسان» 11
- داغ جگر 12
- حسین اخوان کاشانی 12
- طایر عرش آشیان 13
- الهی قمشه ای 13
- اهلی شیرازی 17
- کعبه ی قدس 17
- بابا فغانی شیرازی 18
- سرو آزاد حسن 18
- محمدرضا براتی 22
- جواب خدا 22
- یادگار محمدی 24
- عباس براتی پور 24
- محمد علی مجاهدی «پروانه» 26
- یا حسن 26
- چراغ معرفت 29
- غریب وطن 31
- محمود شاهرخی «جذبه» 31
- مهر حسن 33
- حبیب چایچیان «حسان» 33
- سید مهدی حسینی 35
- از تبار غربت 35
- میرزا ابوالحسن حسینی فراهانی 37
- امام مشرق و مغرب 37
- جمال حسن 39
- سید محمد خسرو نژاد «خسرو» 39
- آینه ی حسن 41
- شمع توحید 42
- فخر کاینات 43
- خواجوی کرمانی 45
- خورشید برج دین 45
- مزار حسن 46
- محمد بن حسام خوسفی 46
- پنج تن 50
- میلاد سبط اکبر 53
- علی اکبر خوشدل تهرانی 53
- امام زمان حسن 55
- شاه داعی شیرازی 55
- حسین و حسن 57
- داوری شیرازی 57
- نور چشم مصطفی 60
- علی خلیلیان «رجا» 60
- جشن میلاد 62
- قاسم رسا 62
- سبط اکبر 66
- ریاضی یزدی 66
- نور حسن 68
- بهانه ی نجات 70
- حمید سبزواری 70
- آینه ی ازلی 72
- عباس قلی خان سپهر 72
- حکیم سنایی غزنوی 73
- آن بهی طلعت بزرگ نسب 73
- باغ رسول 77
- علی سهرابی تویسرکانی 77
- سید محمد حسین شهریار 78
- مدینه 78
- صابر همدانی 79
- گوشوار عرش 79
- گل باغ محمد 82
- محمد علی صاعد اصفهانی 82
- گنجینه ی اسرار 84
- تاب عطش 86
- صغیر اصفهانی 86
- عزای حسن 88
- آینه ی الهی 90
- سرو گلزار ولایت 92
- سادات طاهایی 92
- عید میلاد 94
- طایی شمیرانی 94
- جمال حسن 97
- روز همایون 102
- زینت عرش 105
- محمد کاظم طوسی 105
- طراز یزدی 106
- گوهر حسن 106
- طوطی همدانی 107
- پیک رحمت 107
- نور دو چشم پیمبر 108
- عاشق اصفهانی 108
- مدحت حسن 116
- عبرت نایینی 116
- نور چشم مصطفی و مرتضی 119
- شیخ فریدالدین عطار 119
- شیخ فریدالدین عطار 121
- آب حیات 121
- اختر برج ولا 122
- محمد علی فتی 122
- شهید زهر 123
- سید مهدی قریشی «فراز» 123
- مصیبت حسن 124
- ادیب الممالک فراهانی 124
- ادای عبودیت 125
- ذکاء الملک فروغی 125
- حسین فولادی 130
- سید اهل جنان 130
- فیاض لاهیجی 132
- امام جمله ی آفاق 132
- بهترین جوانان بهشت 139
- ملا محسن فیض کاشانی 139
- محتشم کاشانی 140
- اخگر الماس ریزه ها 140
- ولی ایزد یکتا 141
- محیط قمی 141
- صاحب نام حسن 143
- میرزا یحیی مدرس اصفهانی 143
- میلاد مجتبی 146
- محمد علی مردانی 146
- ماه حسن 147
- خورشید آسمان نبی 148
- میرسید علی «مشتاق» اصفهانی 148
- عباس مشفق کاشانی 153
- گلبن روی حسن 153
- سبط اکبر 155
- غروی اصفهانی «مفتقر» 156
- ریحانه ی رسول خدا 156
- صاحب حرم 162
- محمود منشی کاشانی 164
- سلطان ممکنات 164
- محمد موحدیان 167
- یوسف فاطمه 167
- سپهر بنی هاشم 169
- یاد روی حسن 171
- سید علی موسوی گرمارودی 171
- معصوم چهارم 178
- سید رضا مؤید 178
- احمد ناظرزاده کرمانی 180
- حسن حسن 180
- رخسار حسن 182
- گل روی حسن 183
- جرعه نوش زهر 184
- جهانگیر خان ناظم الملک محیی ضیایی 184
- شاه نعمت الله ولی 186
- خلق حسن 186
- محمد نعیمی 187
- بوی غربت 187
- نیاز جوشقانی 189
- فلک قدر 189
- حسن خصلت 191
- محمد آزادگان «واصل» 191
- واعظ قزوینی 193
- آفتاب سپهر امامت 193
- حسن چشم و چراغ دین 195
- غلامحسین جواهری «وجدی» 200
- آسمان فضیلت 200
- وصال شیرازی 201
- تشت لاله 201
- وفایی شوشتری 205
- مدار دین 205
- چتر سعادت 207
- هلالی جغتایی 207
- همای شیرازی 211
- در رثای سبطین 211
- خاک راه حسن 213
- ولایت حسن 215
- طوبی کنار کوثر 216
- سید رضا مؤید 216
- لوای حسین 219
- محمد بن حسام خوسفی 219
- خلق مشکبار 221
- محمد علی ریاضی 222
- همایون میلاد 222
واعظ قزوینی
آفتاب سپهر امامت
جهان را جوان ساخت دیگر شکوفه
جوانانه زد سال بر سر شکوفه
به سان زمرد که در پنبه پیچی
نهان گشت صحن چمن در شکوفه
چو جوزق که از پنبه لبریز باشد
فضای فلک شد سراسر شکوفه
چنان دانه در پنبه پنهان نگردد
که گم گشته گوی زمین در شکوفه
ز هر سوی چون میوه یکسر جهان را
کشیده ست خوش تنگ در بر شکوفه
چو آن کاسه کز شیر لبریز گردد
چمن را گذشته ست از سر شکوفه
چو طوطی که در شکرستان شود گم
شده سبزی برگ، گم در شکوفه
ز عکس چمن شد هوا آسمانی
در او کهکشان شاخ و، اختر شکوفه
هلالی ست ماه نشاط و طرب را
ز بس شاخ را کرده انور شکوفه
شده شاخ تر همچو ابروی پیران
بر او بس که افکنده لنگر شکوفه
پی خواهش خلعت برگ باشد
به سر شاخ را رخت نو بر شکوفه
چنان گشته سیل رطوبت که خود را
کشیده ست بر شاخ یکسر شکوفه
ثمر تا به ساحل کشد بار خود را
شده کشتی بحر اخضر شکوفه
به نوعی که مو در سپیدی شود گم
رگ شاخ تر، غوطه زد در شکوفه
به باغ وجود از ره شاخ نورس
شده میوه را، پیر رهبر شکوفه
به نظاره ی گلشن راز دارد
ثمر دیده بر روزن هر شکوفه
ز شادی کله بر هوا افکند ز آن
که از سیم باشد توانگر شکوفه
تعلق نباشد به زر بختگان را
ز خامی ثمر بسته دل بر شکوفه
کشیده ست بهر شکست صف غم
ز هر شاخ یک صف ز لشکر شکوفه