وعده های الهی به صابران 1: (باورهای آرام بخش) صفحه 188

با همه این اذیت و آزارها، زمانی که به حضرت می گفتند: نفرین کنید. می فرمود:

أنی لم أبعث لعّاناً و انّما بعثت رحمهً؛(1) من برای نفرین و دشنام مبعوث نشدم. من تنها برای رحمت مبعوث شده ام.

فقط دعا می کردند:

اللهم اهد قومی فانهم لا یعلمون؛(2) خدایا، قوم مرا هدایت کن. آنان نمی دانند. شنیدن و گفتن اینها آسان است. اگر انسان باور کند که خدا او را می بینید و پایان راه پیروزی و سعادت است، واقعا صبر آسان می شود.

2)صبر بر بدگویی ها و سرزنش ها

اشاره

این بخش را از قرآن شروع می کنیم. می دانید نسبت های ناروایی که مشرکین به پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم می دادند، در قرآن آمده است:

وَقَالُوا یَا أَیُّهَا الَّذِی نُزِّلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ إِنَّکَ لَمَجْنُونٌ ؛(3)و گفتند: ای

کسی که قرآن به او نازل شده است، به یقین تو دیوانه ای.

به خود پیامبر می گفتند: «إِنَّکَ لَمَجْنُونٌ». گاهی هم اصحاب پیامبر را سفیه و نادان می شمردند.

قَالُوا أَنُؤْمِنُ کَمَا آمَنَ السُّفَهَاءُ؛(4) می گویند: آیا همچون ابلهان ایمان بیاوریم.

1- دلائل الصدق، ج 4، ص 150.
2- اعلام الوری، ص 82 ؛بحارالانوار، ج 20، ص 21.
3- سوره حجر، آیه 6.
4- سوره بقره، آیه 13.