وعده های الهی به صابران 1: (باورهای آرام بخش) صفحه 190

پیامبران غصه می خوردند، حسرت می خوردند، ناراحت بودند. پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله وسلم به قدری حسرت و تأسف مسلمان نشدن و ایمان نیاوردن کفار را خوردند که خداوند به او خطاب فرمود:

فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُکَ عَلَیْهِمْ حَسَرَاتٍ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ بِمَا یَصْنَعُونَ؛(1) پس مبادا به سبب حسرت های گوناگون بر آنان، جانت از کف برود! قطعا خدا به آنچه می کنند داناست.

جانت به خاطر شدت تأسف بر آنان از دست نرود. با این کار جان خود را از دست می دهی! این قدر غصه نخور! خداوند به پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم دلداری می دهد.

در سوره شعراء می فرماید:

لَعَلَّکَ بَاخِعٌ نَفْسَکَ أَلَّا یَکُونُوا مُؤْمِنِینَ؛(2) گویی می خواهی جان خود را از شدت اندوه از دست دهی، به خاطر اینکه آنها ایمان نمی آورند.

عکس العمل پیامبر در برابر اذیت ها و شماتت های دشمن این چنین بود. فقط حسرت و غصه بود. به اندازه ای حسرت و غصه می خورد که خداوند به او دلداری می داد که این قدر غصه نخور.

در جایی دیگر می فرماید:

حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ؛(3) به هدایت شما حریص و نسبت به مؤمنان دلسوز مهربان است.

همچنین در سوره کهف می خوانیم:

1- سوره فاطر، آیه 8.
2- سورۂ شعرا، آیه 3.
3- سورۂ توبه، آیه 128.