وعده های الهی به صابران 1: (باورهای آرام بخش) صفحه 208

دعوت به صبر و شکیبایی در روز عاشورا

روز عاشورا جمعی از اصحاب به شهادت رسیده بودند و جمع کمی باقی مانده بودند. حضرت می خواست برای اینها خطبه ای بخواند و آنها را تشویق کند تا در برابر دشمن مقاومت کنند. حضرت از چه ابزاری باید استفاده کند؟ چه واژه ای را باید به کار ببرد که یک سپاه چند نفره در برابر یک سپاه پنجاه هزار، صد هزار، صد و بیست هزار نفره مقاومت کند.

روز عاشوراست. امام علیه السلام فرمودند:

صبراً بنی الکرام فما المؤت إلا قنطره تعبر بکم عن البؤس و الضراء إلی الجنان الواسعه و النعیم الدائمه فایکم یکره أن ینتقل من سجن إلی قصر؛(1) ای بزرگ زادگان صبر کنید! مرگ جز یک پل ارتباطی نیست که شما را از سختی و آسیب می گذراند و به بهشت عظیم و نعمت های جاویدان می رساند. چه کسی ناراحت است که از زندانی به قصری برود.

امام علیه السلام روز عاشورا این جمله را فرمودند و اصحاب برای رفتن به میدان نبرد از یکدیگر پیشی می گرفتند. در روایت آمده است که دو نفر پسر عمو از اصحاب امام علیه السلام صبح عاشورا گریه می کردند. امام حسین علیه السلام فرمود: چرا گریه می کنید؟ گفتند: به خدا قسم برای خودمان گریه نمی کنیم. گریه می کنیم که چرا ما بیش از یک جان نداریم تا تقدیم شما کنیم.

اینها همان هایی بودند که شب عاشورا می گفتند: اگر هزار بار کشته شویم و دوباره زنده شویم، دست از شما بر نمی داریم.