وعده های الهی به صابران 1: (باورهای آرام بخش) صفحه 216

اللهم إنا أهل بیت نبیک؛ خدایا، ما فرزندان پیامبر تو هستیم.

تا این جمله را فرمود، محمد بن اشعث از میان سپاهیان کوفه فریاد زد:

أی قرابه بینک وبین محمد؛(1) چه قوم و خویشی با پیامبر داری؟

در حالی که تنها کسی که روزی زمین می توانست بگوید: من فرزند فاطمه ام و فاطمه دختر پیامبر است، امام حسین علیه السلام بود.

مورد چهارم: امام حسین علیه السلام ظهر عاشورا برای نماز از لشگر فرصت خواستند.حبیب بن مظاهر این پیرمرد با وفا، مأمور شد که از سپاهیان کوفه برای نماز مهلت بخواهد.

وقتی حبیب آمد و تقاضای امام را گفت، شخصی از میان لشگر جمله ای گفت که ما از این جملات به سادگی می گذریم.

تصور کنید یکی از این تعبیرات را نه به امام علیه السلام، بلکه به یک چهره نورانی، به یک عالم که مورد احترام است، به یک مؤمنی بگویند، ما نمی توانیم تحمل کنیم!

به امام حسین علیه السلام گفت: یا حسین. چرا برای نماز فرصت می خواهی؟ «إن صلاتک لا تقبل؛(2)نماز تو قبول نیست.» برای چه نماز می خوانی.

تبسم در برابر شمر

مرحوم علامه شوشتری کتابی به نام «خصائص الحسینیه» دارد. ایشان می نویسد: «فغضب شمر لعنه الله و جلس علی صدر الحسینی و قبض علی لحیته و هم بقتله؛ شمر لعنت الله علیه غضب کرد و بر روی سینه حسین علیه السلام نشست