وعده های الهی به صابران 1: (باورهای آرام بخش) صفحه 44

مصلحت خداوند

یکی از علمای بزرگ که خداوند به او فرزندی عنایت نکرده بود، خیلی نگران بود. همین فکر را هم داشت که می خواهم باقیات صالحاتی از من بماند. به حضرت سید الشهدا علیه السلام متوسل شد. در عالم رؤیا آن حضرت را دید که به ایشان فرمودند: اصرار نکن. مصلحت تو نیست.

این عالم بزرگوار فرمودند: من بعد از این رؤیا آرامشی پیدا کردم. سخن این است که نیازی به این رؤیاها نیست تا به این آرامش برسیم. این وعده صریح کلام قرآنی است که «لله ملک السماوات و الأرض» همان خدایی که آسمان و زمین ملک اوست، علیم و قدیر و به مصالح ما آگاه است. در عین حال که قدرت دارد، این تقسیم را قرار داده است و همه راه ها هم به فرزند منحصر نمی شود.

_شما از صبر بر مصیبت و صبر جمیل صحبت کردید و گفتید: از نشانه های صبر جمیل این است که ما شکوه نکنیم. آیا گریه کردن برای فردی که از دست داده ایم، شکوه محسوب می شود تا اجر صبر ما را کم کند یا خیر؟

گریه بر از دست دادن عزیزان خود

بسیار پرسش خوبی است. اتفاقا این سؤال به ذهن می آید که آیا صبر به این معناست که ما گریه نکنیم؟ نه قطعا این طور نیست. ما نمونه های تاریخی فراوانی داریم که پیامبر خدا و اهل بیت علیه السلام در مصیبت از دست دادن عزیزان خون و مصائب و ناراحتی های آنها گریه می کردند و اشک می ریختند.