گلواژه شیعه
اشاره
« شیعه » از نظر لغت به معنی پیرو، یار و انصار است، و ریشه آن از « مشایعت » به معنی اطاعت و پیروی کردن است این واژه اختصاصاً در مورد افرادی به کار می رود که پیرو امیرمؤمنان علی علیه السلام و فرزندان معصوم آن حضرت هستند و به امامت آنها اعتقاد دارند تا آنجا که اگر واژه شیعه بدون قید و شرط اضافی به کار برده شود و قرینه ای در کار نباشد، اذهان منحصراً به این افراد معطوف می شود که قائل به امامت ائمّه معصومین علیهم السلام هستند.
ازهری می نویسد، « ... الشّیعهُ قومٌ یهوون هوی عتره النّبیّ صلی الله علیه و آله وسلم و یوالونهم ».
یعنی: شیعه گروهی هستند که به عترت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم عشق می ورزند و ولایت آنها را پذیرفته اند.
شهرستانی در « ملل ونحل » می نویسد : « الشّیعه هم الّذین شایعوا علّیاً رضی اللّه عنه علی الخصوص وقالوا بامامته وخلافته نصّاً ووصیّه إمّا جلیّاً وإمّا خفیّاً واعتقدوا أنّ الإمامه لاتخرج من أولاده » .