یعنی : شیعه کسانی هستند که بالخصوص از علی علیه السلام پیروی کرده ، به امامت و خلافت او بر اساس وصیّت و نصّ پیامبر به صورت آشکار و پنهان ، معتقد شده ، و معتقد هستند که هرگز امامت از فرزندان او بیرون نمی رود.(1)
ابن خلدون در مقدّمه « العبر » می نویسد: « شیعه از لحاظ لغوی به معنی یاران و پیروان است و در اصطلاح فقهاء و متکلّمین _ اعمّ از پسینیان و پیشینیان _ بر پیروان علی علیه السلام و فرزندانش اطلاق می گردد.(2)
ابو محمّد حسن بن موسی نوبختی(3) که در قرن سوم هجری می زیست، در کتاب « فرق الشّیعه » می نویسد:
«جمیع اصول الفرق اربع فرق: الشّیعه و المعتزله و المُرجعه و الخوارج، فالشّیعهُ هم فرقهُ علی بن ابیطالب علیه السلام المسمّون بشیعه علیٍّ فی زمان النّبیّ و ما بعده، معروفون بانقطاعهم الیه و القول بإمامته، منهم: المقداد بن الأسود و سلمان الفارسی و ابوذر جندب بن جناده الغفاری و عمّار بن یاسر و من وافقه مودّته مودّه علیّ علیه السلام و هم اوّل من سمّی باسم التّشیّع من هذه الامّه، لأنّ اسم التّشیّع قدیماً لشیعه ابراهیم و موسی و عیسی و الأنبیاء صلوات اللّه علیهم اجمعین ».
ترجمه: اساس فرقه ها چهار فرقه اند: شیعه، معتزله، مُرجعه و خوارج.
1- 1 . الملل والنّحل ، ج 1 ، ص 146 .
2- 2 . مقدّمه ابن خلدون ، ص 138.
3- 3 . ابو محمّد حسن بن موسی نوبختی از دانشمندان و متکلّمین اسلام است که دارای تصانیف بسیاری است که حدود چهل کتاب است.