جايزه ميداد به موسي بن جعفر 200 دينار داد در حالي كه وقتي حال حضرت را ميپرسيد حضرت به او از گرفتاريهاي زياد و بدي وضع معيشيت و عائلهي زياد شكايت كرد … (كه حالا اين حرفها هم از امام بسيار جالب و پرمعني است و براي بنده و كساني كه تقيهي دوران بارزه را آزمودهاند خيلي آشناست و كاملا قابل فهم است كه چطور ميشود امام به مثل هاروني اظهار كند كه وضعمان خوب نيست، زندگيمان نميگذرد. در اين گونه حرف زدن هيچ تذلل نيست و خيلي از شماها ميدانم كه در دوران رژيم جبار و دوران خفقان طبيعتا از اين كارها كردهايد و كاملا هم قابل درك است كه انسان با سخني از اين قبيل، دشمن را از وضع و حال و كار خود غافل كند) و قاعدة با اين اظهارات، هارون بايد براي آن حضرت مبالغ زياد و مثلا پنجاه هزار دينار (يا درهم) در نظر ميگرفت. اما فقط 200 دينار ميدهد. ميگويد از پدرم علت اين كار را پرسيدم گفت اگر به او مبلغي را كه به گردن گرفتم بدهم اطمينان ندارم كه اندكي بعد با صد هزار شمشيرزن از شيعيان و دوستانش به جان من نيفتد. اين برداشت هارون است و به نظر من هارون درست هم فهميده بود.
بعضي خيال ميكنند كه اين برداشت ناشي از سعايت ها بوده است ولي اين حقيقت قضيه بود. آن زماني كه موسي بن جعفر (ع) با هارون مبارزه ميكرد واقعا اگر پولي در دستگاه خود داشت خيلي كسان بودند كه آماده بودند در كنار موسي بن جعفر شمشير بزنند و نمونههايش را در مورد غير ائمه (ع) يعني امامزادگان ديدهايم و ائمه يقينا بيشتر ميتوانستند مردم را دور خود جمع كنند.
بنابراين دوران موسي بن جعفر (ع) دوران اوج است كه بعدها به