در رجال كشي است: روزي زراره نزد امام صادق (ع) ميآيد و ميگويد: يكي از ياران ما از دست طلبكاران گريخته است، اگر «اين امر» نزديك است صبر كند تا با قائم خروج كند و اگر در آن تأخيري هست با آنان از در مصالحه درآيد. حضرت ميفرمايد: خواهد شد. زراره ميپرسد: تا يك سال؟ امام ميفرمايد: ان شاء الله خواهد شد. دوباره ميپرسد؟ تا دو سال؟ باز ميفرمايد: ان شاء الله خواهد شد، و زراره خود را قانع ميكند كه تا دو سال ديگر حكومت آل علي بر سر كار خواهد آمد.
يقينا زراره شخص ساده و بياطلاعي نبود، او يكي از اصحاب نزديك امام باقر (ع) و امام صادق (ع) بود. با اين حال چگونه است كه او تشكيل حكومت علوي را اين قدر نزديك ميبيند؟
در روايت ديگري هشام بن سالم نقل ميكند كه روزي زراره به من گفت: «لا تري علي اعوادها غير جعفر.» يعني، برفراز پايههاي خلافت، كسي جز جعفر بن محمد (ع) را نخواهي ديد. ميگويد: هنگامي كه امام صادق (ع) وفات يافت به او گفتم: آيا آن حرف را به ياد ميآوري؟ و ميترسيدم آن را انكار كند. گفت: بلي، به خدا من آن را به نظر خودم گفته بودم (ميخواسته است اين شبهه پيش نيايد كه آن را از امام نقل كرده است).
از روايات متعددي كه در زمينهي انتظار قيام يا درخواست آن از سوي اصحاب ائمه (ع) وجود دارد به روشني ميتوان فهميد كه هدف ائمه (ع) يعني، تشكيل حكومت علوي و تلاش براي آن و متوقع بودن آن، از جملهي مسلمات در نظر شيعيان و حتي ياران نزديك ائمه (ع) بوده است. و اين قرينهاي حتمي بر هدف و خط مشي ائمه (ع) است.