بحث ديگر اين است كه آيا علت بغض و خصومت خلفا با ائمه (ع) چه بوده است؟ آيا فقط حسادت آنان به مقامات معنوي و توجه و علاقهي مردم به ائمه (ع)، موجب و انگيزهي آن همه دشمني بوده است؟ و يا عامل اصلي چيز ديگري است؟ البته شك نيست كه ائمه (ع) محسود خلفا و ديگران بودهاند و در ذيل آيهي:
«ام يحسدون الناس علي ما آتيهم الله من فضله» [32].
رواياتي به اين مضمون هست كه: «نحن المحسودون» [33] يعني، آنان كه در اين آيه اشاره شده كه مورد حسد قرار ميگيرند، ما هستيم. اما بايد ديد كه به چه چيز ائمه (ع) حسد ميبردند؟ آيا حسد به علم و تقواي آنان بود؟ ميدانيم علما و زهاد زيادي در آن زمان بودند كه به همين صفات در ميان مردم شناخته شده و علاقهمندان و ياران زيادي هم داشتند. چهرههاي معروفي مانند: ابوحنيفه، ابويوسف، حسن بصري، سفيان ثوري، محمد بن شهاب و دهها نفر از قبيل آنان، پيروان و هواداران زيادي داشته و از معروفيت و محبوبيت برخوردار بودهاند، در عين حال خلفا نه فقط به آنان حسد و بغض نميورزيدند بلكه برخي از آنان مورد ارادت و محبت خلفا نيز بودند.
به نظر ما علت اصلي خصومت شديد خلفا با ائمه (ع) را كه عموما به شهادت آنان پس از اسارت ها و تبعيد ها و زندانها ميانجاميد، در چيز ديگري بايد جستجو كرد، و آن داعيهي خلافت و امامت بود كه ائمه (ع) داشتند و آن ديگران نداشتند. اين نيز از بحثهايي است كه ميتواند مورد تعقيب و تحقيق