مرحله سوم - با رفتن مأمون به بغداد در سال 204 و شروع خلافت مأموني كه يكي از فصلهاي بسيار دشوار در زندگي ائمه عليهمالسلام است فصل جديدي آغاز ميشود كه فصل محنت ائمه است. بااين كه گسترش تشيع در آن روزها بيش از هميشه بود - به اعتقاد بنده محنت ائمه هم آن روزها بيش از هميشه بوده - اين همان دوراني است كه به گمان بنده تلاش و مبارزه براي هدف بلند مدت است. يعني ائمه براي پيش از غيبت صغري ديگر تلاش نميكنند بلكه زمينهسازي ميكنند براي بعدها و اين دوران از سال 204 ادامه پيدا ميكند تا سال 260 كه سال شهادت امام عسكري عليهالسلام و شروع غيبت صغري است. هريك از اين سه دوره خصوصياتي دارد كه بنده اجمالا خصوصيات اين دورهها را عرض ميكنم.
مشكلات موجود در آغاز دورهي اول
1- جو رعب و وحشت: دورهي اول كه دورهي امام سجاد (ع) و امام باقر (ع) و بخشي از دوران امام صادق (ع) است كار با دشواري فراوان آغاز ميشود. حادثهي كربلا تكان سختي در اركان شيعه بلكه همه جاي دنياي اسلام وارد كرد. قتل و تعقيب و شكنجه و ظلم، سابقه داشت، اما كشتن پسران پيغمبر و اسارت خانوادهي پيغمبر و بردن اينها شهر به شهر و بر نيزه كردن سر عزيز زهرا (ع) - كه هنوز بودند كساني كه بوسهي پيغمبر بر آن لب و دهان را ديده بودند - چيزي بود كه دنياي اسلام را مبهوت كرد. كسي باور نميكرد كه كار به اين جا بكشد. اگر اين شعري كه به حضرت زينب (عليهاالسلام) منسوب است درست باشد: