عفت کلام در قرآن صفحه 37

این دو شاخص (از زشتی ها رستن و به زیبایی ها پیوستن) به عنوان دو رکن مهم در تزکیه نفس مطرح است که کردارهای انسانی مانند گفتار از آن ناشی می شود و رستگاری انسان نیز در پرتو تزکیه نفس محقق می شود.

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسّاها. (شمس: 9 و 10)

هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرد، رستگار شد؛ و آن کس که نفس خویش را (با گناه) آلوده ساخته، نومید و محروم گشت.

(توحید در تثلیث) و از سوی دیگر هر یک از آن ها را در حقیقت سه چیز (تثلیت در توحید)(1) می دانند. آیا این ممکن است؟

لَقَدْ کَفَرَ الَّذینَ قالُوا إِنَّ اللّهَ ثالِثُ ثَلاثَهٍ وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلاّ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنْ لَمْ یَنْتَهُوا عَمّا یَقُولُونَ لَیَمَسَّنَّ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ. (مائده: 73)

آن ها که گفتند: «خداوند، یکی از سه خداست» به یقین کافر شدند؛ معبودی جز معبود یگانه نیست؛ و اگر از آن چه می گویند دست بردارند، عذاب دردناکی به کافرانِ آن ها (که روی این عقیده ایستادگی کنند) خواهد رسید.

قوم یهود نیز افزون بر این که عزیر را در الوهیتِ خداوند، شریک دانستند، برخی صفات کمال را نیز از خداوند سلب کردند و صفات نقص را به خداوند نسبت دادند.

آنان در برابر دعوت حق حضرت موسی موضع گیری می کردند و به انواع لجاجت ها و بهانه ها دست می زدند. به عنوان نمونه از پیامبرشان می خواستند که خداوند را به آنان بنمایاند.

فَقالُوا اَرِنَا اللّهَ جَهْرَهً. (نساء: 153)