عفت کلام در قرآن صفحه 39

مشرکان هم به وجود فرزند دختر برای خدا اعتقاد داشتند. آنان یک نوع رابطه خویشاوندی برای جن با خدا قایل بودند:

وَ جَعَلُوا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الْجِنَّهِ نَسَبًا. (صافات: 158)

آن ها [مشرکان] میان او [خداوند] و جن، (خویشاوندی و) نسبتی قائل شدند.

وَ جَعَلوا لِله شُرَکاءَ الجِنَّ وَ خَلَقَهُمْ. (انعام: 100)

آنان برای خدا همتایانی از جن قرار دادند: در حالی که خداوند همه آن ها را آفریده است.

قرآن با استدلالی زیبا می فرماید:

أَ فَأَصْفاکُمْ رَبُّکُمْ بِالْبَنینَ وَ اتَّخَذَ مِنَ الْمَلائِکَهِ إِناثًا إِنَّکُمْ لَتَقُولُونَ قَوْلاً عَظیمًا. (اسراء: 40)

آیا پروردگارتان فرزندان پسر را مخصوص شما ساخته، و خودش دخترانی از فرشتگان برگزیده است؟! شما سخن بزرگ (و بسیار زشتی) می گویید!

قرآن آن ها را نکوهش می کند در حالی که وجود دختر را برای خود ناخوشایند می دانند، آن را به خدا نسبت می دهند:

وَ إِذا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِاْلأُنْثی ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَ هُوَ کَظیمٌ. (نحل: 58)

در حالی که هرگاه به یکی از آن ها بشارت دهند دارای دختر شده، صورتش (از ناراحتی) سیاه می شود و به شدت خشمگین می گردد.

از سوی دیگر آنان ملایکه را به عنوان دختر خداوند می دانستند و برای آنان مجسمه هایی تصویر می کردند و در برابر آن ها خم می شدند. قرآن می فرماید: پس چگونه در برابر چیزی که از آن کراهت دارید سر فرود می آورید. به راستی با این گفتار امری زشت مرتکب شدید «لَقَدْ جِئْتُمْ شیئا اِدّا؛ راستی امر زشت و زننده ای گفتید!». (مریم: 89)

بنابراین، از این آیات روشن می شود که آن چه کافران، مشرکان، مسیحیان و یهودیان به خداوند نسبت می دادند، ناشی از جهل یا دشمنی