عفت کلام در قرآن صفحه 45

باشند؛ زیرا معقول نیست فردی که خود هدایت یافته نیست، بتواند دیگران را هدایت کند:

أَفَمَنْ یَهْدی إِلَی الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ یُتَّبَعَ أَمَّنْ لا یَهِدّی إِلاّ أَنْ یُهْدی. (یونس: 35)

آیا کسی که به سوی حق هدایت می کند برای پیروی شایسته تر است، یا آن که خود هدایت نمی شود؛ مگر هدایتش کنند؟

در قرآن حکایت هایی از پیامبران آمده است که نشان ادب والای آنان در ارتباط با خداوند و مردم است.

در زیر به چند نمونه از این آداب پیامبران اشاره می کنیم:

1) ادب گفتار انبیا در پیشگاه خداوند

اشاره

1) ادب گفتار انبیا در پیشگاه خداوند

پیامبران در گفت و گو و دعایشان نهایت فروتنی و ادب را در برابر خداوند اظهار می کردند؛ ادبی که از معرفت بلند آنان نسبت به خالق هستی سرچشمه می گیرد و با لطافت و زیبایی تمام جریان می یابد. به این دعای حضرت ابراهیم علیه السلام بنگرید:

(به یاد آورید) زمانی را که ابراهیم گفت: «پروردگارا! این شهر [مکه] را شهرِ امنی قرار ده! و من و فرزندانم را از پرستش بت ها دور نگاه دار! پروردگارا! آن ها [بت ها] بسیاری از مردم را گمراه ساختند! هر کس از من پیروی کند از من است؛ و هرکس نافرمانی من کند، تو بخشنده و مهربانی! پروردگارا! من بعضی از فرزندانم را در سرزمین بی آب و علفی، در کنارِ خانه ای که حرم توست، ساکن ساختم تا نماز را برپا دارند؛ تو دل های گروهی از مردم را متوجّه آن ها ساز؛ و از ثمرات به آن ها روزی ده؛ شاید آنان شکر تو را به جای آرند! پروردگارا! تو می دانی آن چه را ما پنهان و یا آشکار می کنیم و چیزی در زمین و آسمان بر خدا پنهان نیست! حمد خدای را که در پیری، اسماعیل و اسحاق را به من بخشید به یقین پروردگار من، شنونده (و اجابت کننده)