عفت کلام در قرآن صفحه 49

مردم را به خوش زبانی و ادب در گفتار امر نماید.(1)

آیاتی چند درباره ادب گفتار پیامبران در پاسخ به ستیزه جویی کافران:

الف) وَ إِلی عادٍ أَخاهُمْ هُودًا قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ قالَ الْمََلأُ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ إِنّا لَنَراکَ فی سَفاهَهٍ وَ إِنّا لَنَظُنُّکَ مِنَ الْکاذِبینَ قالَ یا قَوْمِ لَیْسَ بی سَفاهَهٌ وَ لکِنّی رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمینَ أُبَلِّغُکُمْ رِسالاتِ رَبّی وَ أَنَا لَکُمْ ناصِحٌ أَمینٌ (اعراف: 65 _ 68)

و به سوی قوم عاد، برادرشان «هود» را (فرستادیم)؛ گفت: «ای قوم! (تنها) خدا را پرستش کنید که جز او معبودی برای شما نیست! آیا پرهیزگاری پیشه نمی کنید!» اشراف کافر قومِ او گفتند: «ما تو را در سفاهت (و نادانی می بینیم، و به یقین تو را از دروغ گویان می دانیم!» گفت: ای قوم! هیچ گونه سفاهتی در من نیست، ولی فرستاده ای از سوی پروردگار جهانیانم. رسالت های پروردگارم را به شما ابلاغ می کنم؛ و من خیرخواه امینی برای شما هستم.

چون قوم هود بر سنت بت پرستی خو کرده بودند، و بت ها در دل هایشان، مقدس و محترم بود، کسی جرأت نمی کرد که به سنت غلط آنان اعتراض کند. از این رو، از کلام هود علیه السلام خیلی تعجب کردند و با تأکید زیاد او را مردی سفیه و کم عقل و دروغ گو خواندند. در عوض هود علیه السلام وقار نبوت را از دست نداد و ادبی را که انبیا در دعوت الهی خود باید رعایت کنند، فراموش نکرد. وی با کمال ادب فرمود «یا قومِ». این لحن، لحن کسی است که نهایت درجه مهربانی و حرص بر نجات مردمش را دارد، و در رد تهمت سفاهت از خود و اثبات رسالت خویش هیچ تاکیدی به کار نبرد؛ زیرا نخست این که در برابر مردمی لجوج،