عفت کلام در قرآن صفحه 5

افسوس که فرومایگان، این دو ثقل گران بها (اکبر و اصغر)(1) را از یکدیگر جدا کردند و نگذاشتند جان و نفس پیامبر(2) در پیکره جامعه انسانی، جاری باشد و حقایق قرآنی از منبع حقیقت مطهر(3) تفسیر گردد. قرآن ناطق را خاموش ساختند و برای خود منبرها تراشیدند و اندیشه های خود را با آیات قرآنی در آمیختند. بدین گونه حق و باطل را در دید مردم مشتبه ساختند و جامعه را به بی راهه های گمراهی کشاندند.

با این حال، پیشوایان راستین و اندیشمندانِ مسلمان، با دلسوزی و هوشیاری، به بازسازی و اصلاح اندیشه های نادرست و تبیین اسلام حقیقی همّت گماردند و شاهراه هدایت را نمایاندند.

با تلاش و همت اینان بود که سراج منیر(4) (که گروهی در پی خاموشی آن بودند)(5) هم چنان درخشید و به سلامت از گزند حوادث تاریخ در امان ماند و این وعده الهی بود که:

إنّا نحن نَزّلنا الذِّکرَ و إِنّا له لَحافظُون. (حجر: 9)

ما قرآن را نازل کردیم و ما به طور قطع از آن پاسداری می کنیم.

ضمانت الهی و تلاش عالمان دینی موجب بقای قرآن شد. هر کسی وارد این اقیانوس بی کران شد، از شگفتی های آن در عجب ماند و در برابر آن کرنش و به ناتوانی خویش اقرار کرد. از این رو، هر کسی به تناسب توان فکری خود دُرهایی از این اقیانوس بی کران بر گزید و از

1- حضرت علی علیه السلام در خطبه 87 ، قرآن را ثقل اکبر و عترت علیهم السلام را ثقل اصغر معرفی کرده است.
2- آل عمران، 61 .
3- واقعه، 77 _ 79 «انه لقران کریم فی کتاب مکنون لا یمسه الا المطهرون؛ آن، قرآن کریمی است که در کتاب محفوظ جای دارد و جز پاکان نمی توانند به آن دست بزنند.»
4- احزاب، 46.
5- توبه، 193؛ صف، 8 .