عفت کلام در قرآن صفحه 50

لجبازی و اصرار نکرده باشد و نیز بفهماند که دعوت رسالتش آن قدر روشن است که هیچ احتیاجی به تأکید ندارد. هم چنین از این که او را دروغ گو نامیدند، خود را امین معرفی کرد.(1)

ب) یا أَبَتِ إِنّی أَخافُ أَنْ یَمَسَّکَ عَذابٌ مِنَ الرَّحْمنِ فَتَکُونَ لِلشَّیْطانِ وَلِیًّا قالَ أَ راغِبٌ أَنْتَ عَنْ آلِهَتی یا إِبْراهیمُ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ َلأَرْجُمَنَّکَ وَ اهْجُرْنی مَلِیًّا قالَ سَلامٌ عَلَیْکَ سَأَسْتَغْفِرُ لَکَ رَبّی إِنَّهُ کانَ بی حَفِیًّا. (مریم: 45 _ 47)

ای پدر! من از این می ترسم که از سوی خداوند رحمان عذابی به تو رسد، در نتیجه از دوستان شیطان باشی! گفت: «ای ابراهیم! آیا تو از معبودها من روی گردانی؟! اگر (از این کار) دست بر نداری، تو را سنگسار می کنم! برای مدّتی طولانی از من دور شو!» (ابراهیم) گفت: «سلام بر تو! من به زودی از پروردگارم برایت تقاضای عفو می کنم؛ زیرا او همواره نسبت به من مهربان بوده است!

پدر (یا عموی) ابراهیم علیه السلام در برابر دعوت او نه تنها امتناع کرد، بلکه او را به سنگسار شدن تهدید کرد. ابراهیم علیه السلام در برابر این برخورد، به او سلام کرد و در برابر تهدید او، به او امنیّت داد. این همان شیوه ای است که مخصوص افراد ویژه ای است و در قرآن نیز به آن اشاره شده است:

وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذینَ یَمْشُونَ عَلَی اْلأَرْضِ هَوْنًا وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلامًا. (فرقان: 63)

بندگان (ویژه خداوندِ) رحمان کسانی اند که با آرامش و بی تکبّر بر زمین راه می روند؛ و هنگامی که جاهلان؛ آن ها را مخاطب می سازند (و سخنان نابخردانه گویند) به آن ها سلام می گویند (و با بزرگواری