عفت کلام در قرآن صفحه 78

گویی است، آشکارا بیان نکرده است و با اشاره به ما می فهماند که ما نیز آن را رعایت کنیم. حضرت علی علیه السلام در این زمینه می فرماید: آگاه باشید! این قرآن پند دهنده ای است که انسان را نمی فریبد، هدایت کننده ای است که گمراه نمی سازد و سخن گویی است که هرگز دروغ نمی گوید.(1)

شیوه پیامبران الهی که رساندن آداب الهی را بر عهده دارند نیز چنین است. در هیچ جایی از قرآن نیامده است که پیامبری در رفتار و گفتار خود، بر خلاف ادب الهی عمل کند. جز این نیز نمی توان از آنان انتظاری داشت؛ زیرا آنان به ادب الهی آراسته اند. این نوع پای بندی قرآن و پیامبران به آداب و اخلاق، در جامعه بشری تأثیر شگرفی نهاده است. قرآن پس از شناسایی ضعف و درد جامعه و انحراف های آن، با روش های گوناگونی در اصلاح آن همت می گمارد. این توجه قرآن موجب تأثیرپذیری مردم از آن شده است. برای مثال، خداوند در بهشت افزون بر این که برای پرهیزکاران باغ ها و چشمه هایی فراهم کرده و آن ها را با خطاب «اُدْخُلوا بِسَلامٍ» گرامی داشته است، در ادامه می فرماید:

وَ نَزَعْنا ما فی صُدُورِهِمْ مِنْ غلٍّ إِخْوانًا عَلی سُرُرٍ مُتَقابِلینَ. (حجر: 47)

هرگونه حسد و کینه و دشمنی را از سینه آن ها بر می کَنیم و (درونشان را پاک می سازیم)؛ در حالی که همه برادرند؛ و بر تخت ها رو به روی یکدیگر قرار دارند.

از این آیه برداشت می شود که دشمنی و کینه ورزی از جمله دردها و انحراف های جامعه بشری است و موجب از هم گسیختگی شیرازه