عفت کلام در قرآن صفحه 82

می شود. بدترین دروغ نیز، دروغی است که به خداوند نسبت داده شود:

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللّهِ کَذِبًا أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ. (اعراف: 37)

چه کسی ستمکارتر است از آن ها که بر خدا دروغ می بندند، یا آیه های او را دروغ می شمارند؟!

در قرآن تعبیرهای دیگری از دروغ به کار رفته است که بار معنایی خاصی دارند. این تعبیرها به قرار زیر است:

1. افترا

1. افترا

افترا به معنی دروغ سازی و چیزی از خود در آوردن است. قرآن در پاسخ کسانی که گفتند: قرآن کلامی است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم آن را از پیش خود ساخته و پرداخته است و به دروغ به خدا نسبت داده است، می فرماید:

أَمْ یَقُولُونَ افتریهُ قُلْ فَأْتُوا بِسُورَهٍ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللّهِ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ. (یونس: 38)

آیا آن ها می گویند: «او قرآن را به دروغ به خدا نسبت داده است»؟! بگو: «اگر راست می گویید یک سوره همانند آن بیاورید و غیر از خدا، هر کس را می توانید (به یاری) فرا خوانید!

2. بهتان

2. بهتان

«بهت» به معنای سرگردانی و حیرت(1) است و بهتان دروغی است که شخص را مبهوت می کند.

در داستان حضرت مریم علیهاالسلام آمده است که بنی اسراییل به آن حضرت به خاطر تولد فرزند بدون همسر، نسبت ناروایی دادند که قرآن از آن به (بهتانا عظیما) تعبیر می کند. این دروغ از آن جهت مایه شگفتی بود که به اعتراف خودِ آنان، پدر و مادر حضرت مریم علیهاالسلام پیشینه بدی