علم و معرفت امام صفحه 12

1- کنزالعمال، ج3، ص579، ح7986؛ سنن ابی داود، ج2، ص 479.

2- نهج البلاغه، حکمت 274.

3- همان، حکمت 107؛ بحارالانوار، ج2، ص 110، ح17.

1- موهبتی است الهی به بندگان خاص

علم حقیقی (همان طور که قبلاً بدان اشاره شد) از طرف خداوند است و تنها اوست که عالم علی الاطلاق و عالم به غیب و شهادت است. چنانکه در قرآن می فرماید:

{عالِمُ الغَیْبِ فَلایُظْهِرُ عَلی غَیْبِهِ أحَداً إلّا مَنِ ارْتَضَی مِن رَسُولٍ...}.(1)دانای غیب اوست و هیچ کس را بر اسرار غیبش آگاه نمی سازد مگر رسولانی که مرضیّ او هستند.

و یا می فرماید:

{قالَ إنّمَا العِلْمُ عِنْدَاللهِ...}.(2)

گفت: منحصراً علم نزد خداوند است.

بدون شک همه چیز نزد پروردگار است و هیچ کس جز او، بالاستقلال و بالذات دارای چنین علمی نیست، ولی خداوند از این علم به کسانی که لیاقت داشته باشند عطا می کند، چنانکه آیه ی فوق به آن اشاره فرمود که از جمله ی آن پیامبران هستند که در قرآن کریم مثلاً درباره ی حضرت یوسف علیه السلام می فرماید:

{وَلَمّا بَلَغَ أشُدَّهُ ءَاتَیْناهُ حُکْمًا وَعِلْمًا وَکَذلِکَ نَجزِی المُحْسِنِینَ}.(3)

و چون یوسف به رشد رسید، علم و حکمت به او دادیم و نیکوکاران را این چنین پاداش می دهیم.

منظور از بلوغ (اشد)، ابتدای سن جوانی است نه اواسط و یا اواخر آن که از