علم و معرفت امام صفحه 59

بزرگواری و عدالت و مقدم بودن در تمام خوبی ها و عظمت و فضیلت اند و جانشینان پیامبر کریم و فرزندان نبی مهربان و رحیم و امین های خدای علی عظیم اند، ذریه ای که از یک نسل هستند و خدا بسیار شنوا و داناست.

مقامی والا و راهی استوارند، هر که آنها را بشناسد و از ایشان اقتباس کند ازآنها است، به همین معنی اشاره دارد این گفتار رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم که: {فَمَنْ تَبِعَنی فَإنَّهُ منِّی}؛ «پس هرکس از من پیروی کند قطعاً او از من است». خدا آنها را از نور عظمت خویش آفریده و اختیار جهان را به آنها داده است. پس آنها سرّ ذخیره شده خدا و اولیاء مقرّب اویند و امر خدا بین کاف و نونند(1). دعوت به سوی او می کنند و از جانب او سخن می گویند و به امرش عمل می کنند. علم انبیاء در مقابل علم آنها و سرّ اوصیاء در مقابل سرّ ایشان و عزّت اولیاء در مقابل عزّت آنها، مانند قطره ای در مقابل دریا و ذره ای در مقابل بیابان است، و آسمان ها و زمین در نزد امام، مانند دست اوست نسبت به کف دستش، ظاهرش را از باطنش و خوبش را از بدش و خشکی اش را از تری اش تمیز می دهد.

زیرا خداوند پیامبرش را از علم آنچه که بوده و علم آنچه که خواهد بود مطلع کرده و آن حضرت این سر محفوظ را به اوصیاء برگزیده به ارث گذاشتند. هر که منکر این مطلب باشد شقی و ملعون است که خدا و لعنت کنندگان او را لعنت می کنند. چگونه خداوند اطاعت کسی را بر بندگانش واجب می کند که ملکوت آسمان ها و زمین بر او پوشیده است؟