شفا و حاجات در پرتو کرامات: کراماتی از سیدالشهداء و باب الحوائج ابوالفضل علیه السلام و ... صفحه 43

احمدی» و چند تن از مؤمنین صحبت کردند و یاد داشت دادند که در فرمانداری یکاولنگ بامیان در روستای «نمدک» که اهل آن همه از سادات فاطمی نسب می باشند حدوداً در سالهای 1290 ش، مرحوم سید شاه خداداد حسینی بخشی از زمین خود را وقف حسینیه کرد و از اموالِ خود و برخی از سادات این روستا حسینیه ای ساخت(قبلادر آن روستا مسجد و حسینیه وجود نداشت) و برای آن حسینیه یک دیگ بزرگ چودنی، اسباب و وسایلی را خریداری کرده وقف حسینیه سید الشهداء(علیه السّلام) نمود.

روزی یکی از ارباب ها و خوانین قدرتمند منطقه از روستای کته قلعه به نام «علی خان بیک» آن دیگ را از حسینیه بدون رضایت متولی و واقف«سید شاه خداداد» به خانه اش برد تا در آن دیک، ماشو= پارچه بَرَک را لگد مال کرده لباس زمستانی درست کنند. ( در منطقه رسم است که از پشم گوسفند پارچه های می بافند سپس در داخل دیگ چودنی بزرگ با روش خاصی لگد مال می کنند لذا افراد قوی نوبت به نوبت با پاهای لخت شان آن پارچه ها را در حرارت کم داخل دیگ چودن و با آب ولرم لگد مال می نما یند تا کاملا ضخیم شود سپس از آن پارچه ها، پالتو، شلوار، عبای زمستانی و غیره درست می کنند).

بزرگان محل می گویند: وقتی که آن دیگ چودنی را روی

اجاق گذاشتند و پارچه را داخل دیگ قرار دادند نفر اول با پای برهنه داخل دیگ رفت تاخواست که پارچه را لگد مال کند فورا پایش مصدوم شد سپس دونفر دیگر از دهقانان و کار گران ارباب به نوبت داخل دیگ رفتند و پای آنان نیز به همان صورت مجروح شد و با گریه و زاری روی زمین نشستند، آنان از ترس ارباب نتوانستد بگویند که این دیگ وقف امام حسین(علیه السّلام) است نباید از آن استفاده ی ظالمانه