تحلیلی از زندگی امام حسین علیه السلام صفحه 29

تنها کنیه آن حضرت ابوعبدالله» است ولی القاب آن حضرت عبارتند از :

رشید، زکی، وفی، مبارک، طیب، تابع مرضات الهی، سید و بسط. این دو لقب (سید و بسط) چون برگرفته از روایت مشهور نبوی «الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهِ» است و سبط به معنای جماعت، قبیله و امت است و حسین عَلَیهِ السّلام همان طور که پیامبر فرمود: «حُسَیْنٌ سِبْطٌ مِنَ الاَسْبَاطِ» بسط است به این معنا که آن حضرت از نظر قدر و منزلت، فضیلت و کمال، علم و فقه و ایمان و صدق، معادل یک جماعت یا قبیله بلکه معادل یک امت است، چه اینکه آن حضرت چکیده فضایل و کمالات پیامبر خدا صَلَّی اللَّهُ عَلَیهِ وَ آلِه علی عَلَیهِ السّلام می باشد.(1)

صورت و سیما

آن حضرت از نظر بدن و ظاهر (علاوه بر خصوصیات اخلافی) شباهت بسیاری به جدش رسول خدا صَلَّی اللَّهُ عَلَیهِ وَ آلِه داشت.

امام حسین عَلَیهِ السّلام خوش قامت، نیکو سخن، دارای چهره ای زیبا و چشمانی نافذ بود. طرز راه رفتن، نگاه کردن و دیگر حرکات بدنی آن