تحلیلی از زندگی امام حسین علیه السلام صفحه 46

کرد که شما همه دیدید و دانستید و شاهد بودید! من می خواهم از شما چیزی بپرسم؛ اگر راست گفتم مرا تصدیق کنید و اگر دروغ گفتم مرا تکذیب نمائید!......

سپس چنین گفت: شما گفتار مرا بشنوید و سخن مرا بنویسید، و پس از آن به شهرها و قبیله های خود برگردید، و هر کدام از مردم را که مورد امانت شما باشند و به آنها وثوق داشتید، آنها را به آنچه از حق ما می دانید بخوانید و دعوت کنید، زیرا من نگران آن هستم که این امر رهبری امت توسط اهل بیت) محو و نابود شود و حق از بین رفته و مغلوب باطل گردد.(1)

احقاق حق

یکسال کاروانی از یمن که حامل مقداری از بیت المال بود، از طریق مدینه، رهسپار دمشق بود. امام حسین عَلَیهِ السّلام با اطلاع از این موضوع، آن را ضبط کرد و در میان مستمندان بنی هاشم و دیگران تقسیم کرد و نامه ای بدین شرح به معاویه نوشت:

«کاروانی از یمن از اینجا عبور می کرد که حامل اموال و پارچه ها وعطریاتی برای تو بود تا آنکه به خزانه دمشق سرازیر کنی و به خویشانت که تاکنون شکم ها و جیب های خود را از بیت المال پر کرده اند، ببخشی، من نیاز به آن اموال داشتم، و آنها را ضبط کردم، والسلام.»

معاویه از این اقدام سخت ناراحت شد و نامه تندی به امام عَلَیهِ السّلام نوشت.(2)

بی شک این اقدام امام حسین عَلَیهِ السّلام یک گام آشکار در جهت نامشروع معرفی نمودن حکومت معاویه و مخالفت صریح با وی به شمار می رفت، و در آن شرایط هیچ کس جز آن حضرت، جرأت چنین کاری را نداشت.(3)

1- همان منبع، ص 33 و 34
2- شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج18، ص
3- سیمای پیشوایان در آینه تاریخ، ص47.