تحلیلی از زندگی امام حسین علیه السلام صفحه 82

4- «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ وَ عَلَی الْإِسْلَامِ السَّلَامُ إِذْ قَدْ بُلِیَتِ الْأُمَّهُ»

براع مثل یزید»(1)« ما برای خدا و به سوی او رجوع خواهیم کرد. هنگامی که امت به رهبری مانند یزید مبتلا است باید با اسلام وداع کرد.»

5- « إنّی لم أَخرجْ أَشِراً ولا بَطِراً ، ولا مُفسِداً ولا ظَالِماً، وإنّما خَرجْتُ لِطَلَبِ الإصلاحِ فی أُمّهِ جدی،أُرِیدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنْهَی عَنِ الْمُنْکَرِ وَ أَسِیرَ بِسِیرَهِ جَدِّی وَ أَبِی عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ عَلَیهِ السّلام.»(2) « من به جهت طغیان گری و ایجاد تفرقه بین مسلمین و فساد و ظلم قیام نکردم، بلکه برای اصلاح در امت جد خود خروج نمودم، می خواهم امر به معروف و نهی از منکر کرده و به سیره جد و پدرم علی بن ابی طالب عمل کنم.»(3)

در شعارهای حسینی مذکور امام عَلَیهِ السّلام زندگی با ستمگران را رنج و نکبت عنوان فرموده است، و مرگ را سعادتمندانه توصیف نموده؛ چرا که تحلیلیل همانگونه که در علل قیام آن امام همام بیان کردیم نباید زمامدار جامعه امام حسین عَلَیهِ السّلام یک فرد ستمگر، عیاش و سگ باز باشد که نه تنها هیچگونه تعهدی در قبال مردم حس نمی کند بلکه با فریب آنان مردم را ملعبه خویش می نماید. در چنین شرایطی آن حضرت لباس رزم پوشید، و برای امر به معروف و نهی از منکر قیام نمود و درس آزادی و آزادگی را به جهانیان آموخت.

1- مقتل خوارزمی، ج 1، ص 184.
2- بحار الانوار، ج 44، ص 328
3- رضوانی، علی اصغر، مردم می پرسند، نشر: عطر عترت، چاپ اول، ص 15 و 16.