معرفت نبی و امام صفحه 12

دنبال توحید مطرح می شود و سزاوار است که ما پیامبر را به خدا بشناسیم، یعنی بدانیم که معرّف او خداست. و از طرفی دیگر با توجّه به دعای مذکور و ادلّه تداوم رسالت با وصایت و خلافت، اعتقاد به خاتمیّت هرگز به معنای قطع رابطه خدا و خلق محسوب نمی شود، بلکه امامت رشتهای است که به این ارتباط به صورت دیگری استمرار داده و آن را برای تمامی اعصار و قرون تا دامنه قیامت زنده نگه می دارد؛ هرچند که رشته نبوّت و وحی تشریعی قطع گردیده است. موضوع امامت که سرفصل دیگری از اعتقادات ما را تشکیل می دهد، تحقّق تداوم هدفهای رسالت است که باز هم به وسیله مردان الهی، امّا نه در کسوت پیامبری بلکه در لباس امامت و خلافت، صورت می گیرد. از این رو پیامبر ما «الخاتِم لما سبق و الفاتِح لما انغلق» می باشد. یعنی باب رسالت به وجود حضرتش بسته و راه بسته امامت به او گشوده گردید. (1) یا به تعبیر دیگر که در زیارت حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم

وارد شده: «الخاتِم لما سبق و الفاتِح لما استقبل» یعنی: پیامبر به سلسله نبوت پایان بخشیده و راه امامت را برای آینده گشوده است. (2)

از این رو مبحث نبوّت در آستانه موضوع امامت طرح می گردد. و بر این اساس در محدوده میان توحید و امامت است که می توان به درستی ریشه های اعتقاد به نبوّت را بررسی نمود و شاهد شکوفایی و تحقّق آثار و ثمرات آن بود.

به این جهت سعی ما در این نوشتار بر آن است که مطالب آن را مستند به آیات قرآن کریم و روایت معصومان علیهم السلام نماییم.