معرفت نبی و امام صفحه 164

می دانست. نتیجه می گیریم که از دیدگاه اهل سنّت امامی که باید رهبری جامعه اسلامی را به عهده بگیرد هیچگونه مصونیّت و عصمتی از خطا در احکام و دستورات خود ندارد و ممکن است بیشتر احکام و دستوراتی که بر اساس اجتهاد و برداشتهای خود از دین صادر می کند، مخالف احکام الهی بوده باشد؛ و او از درستی و نادرستی آن اطلاعی نداشته باشد. و بر فرد فرد مسلمانان لازم است هرگاه تشخیص دادند او بر خلاف قوانین الهی حکم صادر کرده به مخالفت برخاسته و از اطاعت او سرپیچی کنند. و با توجه به اینکه بیشتر برداشتها از دین متفاوت بلکه متخالف است و رهبر و پیشوای امّت هم در این جهت هیچ فرقی با دیگران ندارد، پس قطعاً امّت اسلامی روز به روز از دینی که مایه اتّحاد و الفت و دوستی و رافع اختلاف آنها بود، فاصله گرفته، دوباره اختلاف و دودستگی بین آنها پدید خواهد آمد. پس بدیهی است که برای حفظ اتّحاد و رفع اختلاف چارهای نیست جز اینکه رهبری امّت بر عهده کسی باشد که از هرگونه خطایی مصون باشد تا بتواند احکام و قوانین الهی را از تحریف و تغییر حفظ نماید و حکم او همچون حکم پیامبر صلی الله و علیه و آله و سلم در میان امّت نافذ بوده و احدی حقّ مخالفت با او نداشته باشد. و این نه تنها دستور خدای تعالی و رسول گرامی اسلام است، بلکه حکم بدیهی عقلی است که امامان شیعه و علمای مذهب حقّه جعفری در طول قرون متمادی بر آن تأکید کرده و غیر آن را باطل و نادرست می دانند.

2) امام خلیفه خداست

اشاره

امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید :

لاَ تَخْلُوا الأرْضُ مِنْ قائِمِ لله بِحُجَّهٍ اِمّا ظاهِراً مشهُوراً وَ اِمّا خائِفاً مَغْمُوراً، لِئَلّا تَبْطُلَ حُجَجُ الله وَ بَیِّناتُهُ... یَحْفَظُ الله بِهِمْ حُجَجَهُ وَ بَیَنِّاتِهِ حَتَّی یُودِعَها نُظَراءَهُمْ وَ یَزْرَعُوها فِی قُلُوبِ أَشْباهِهِمْ...أُولئِکَ خُلَفاءُ الله فِی أَرْضِهِ وَ الدُّعاهُ اِلَی