معرفت نبی و امام صفحه 274

3)بزرگترین فرزند پسر

دیگر از علائم و نشانه های امامت این است که خداوند متعال امامت را، جز در مورد امام حسن و امام حسین علیه السلام همه را در فرزندان قرار داده است و هیچیک از امامان برادر یا عموی امام پیشین نمی باشند، بلکه همه فرزند امام سابقند. امام صادق علیه السلام می فرماید :

لاَ تَعُودُ الاِمامَهُ فِی أَخَوَیْنَ بَعْدَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنِ

أَبَداً (1) .

بعد از حسن و حسین هیچگاه امامت در دو برادر دوباره نخواهد بود.

و در روایات دیگر آمده است که از میان فرزندان هم فقط فرزند بزرگتر برای امامت اختیار شده است. امام رضا علیه السلام می فرماید :

لِلامامَ عَلاماتٌ. مِنْهَا أَنْ یَکُونَ أَکْبَرُ وُلْدِ أَبیهِ.

برای امام نشانه هایی است. از آنهاست اینکه امام باید بزرگترین فرزند پدرش باشد.

منظور بزرگترین فرزند از میان فرزندان زنده در حال رحلت امام پیشین می باشد. بنابراین اسماعیل فرزند امام صادق علیه السلام اگرچه فرزند بزرگتر بود، ولی چون پیش از پدر از دنیا رفته بود، به همین جهت خدای تعالی امامت را برای او از اوّل قرار نداده بود.

4) قرشی بودن

یکی از نشانه های مهم و اساسی در باب امامت قرشی بودن امام است. این علامت در کتب روایی شیعه و سنّی به صورتهای مختلف نقل شده است. اهل سنّت بیشتر این سه صورت از پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم در این روایت نقل کردهاند :