معرفت نبی و امام صفحه 53

و درباره برنامه انبیا می فرماید :

«وَ مَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِینَ اِلاَّ مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ» (1)

ما پیامبران را نفرستادیم مگر آنکه بشارت دهنده و بیمکننده بودند.

و در مورد عکسالعمل مشترک امتّها در برابر پیامبران چنین می خوانیم :

«أَفَکُلَّمَا جَاءَکُمْ رَسُولٌ بِمَا لاَ تَهْوَی أَنْفُسُکُمْ اسْتَکْبَرْتُمْ فَفَرِیقاً کَذَّبْتُمْ وَ فَرِیقاً تَقْتُلُونَ». (2)

آیا هرگاه رسول چیزی برخلاف هوای نفسانی شما به شما بیاورد سرکشی می کنید پس گروهی را تکذیب می کنید و گروهی را می کشید؟

رسالت و نبوّت امری است که خداوند بشر را در این باره مرهون منّت خود شمرده است که این موضوع می تواند نمایانگر اهمیّت هدف رسالت باشد. چرا که خدای جهان از میان اینهمه نعمتهای بیشمار در جهان هستی که ما را در میان گرفته هیچیک را شایسته آن ندانسته که در قبال آن انسانها را مدیون خویش قلمداد نماید و تنها در موضوع رسالت است که می فرماید :

«لَقَدْ مَنَّ اللهُ عَلَی المُؤْمِنینَ اِذْ بَعَثَ فَیْهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمَ آیَاتِهِ وَ یُزَکِیِّهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمْ الْکِتَابَ وَ الْحَکْمَهَ وَ اِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِی ضَلالٍ مُبیِنٍ» (3)

بیقین خداوند بر مؤمنین تفضّل کرده که در میان آنان رسولی از جنس خودشان مبعوث نموده تا آیات او را بر آنان خوانده و تربیتشان نموده و کتاب و حکمت را به آنها تعلیم کند. و البتّه آنها پیش از آمدن او در گمراهی آشکار بودند.

و قرآن مجید آنگاه که مردی اسلام خود را سزاوار منّتگذاری بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم می داند، بر این اندیشه غلط خطّ بطلان کشیده، به پیامبرش می فرماید :

«یَمُنُّونَ عَلَیْکَ أَنْ أَسْلِمُوا قُلْ لاَ تَمَنُّوا عَلَیَّ اِسْلاَمَکُمْ بَلَ اللّهُ یَمُنُّ عَلَیْکُمْ أَنْ

1- . الکهف(18)/56.
2- . البقره(2)/87.
3- . آل عمران(3)/164.