دستوراتی از قرآن: امر و نهی های خدا در قرآن صفحه 156

513 عاقبت از یاد بردن آخرت این است

«وَ قِیلَ الْیَوْمَ نَنسَیکُمْ کَما نَسِیتُمْ لِقآءَ یَوْمِکُمْ هَذَا وَ مَأْوَاکُمُ النَّارُ وَ ما لَکُم مِن نَّصِرِینَ» جاثیه/34

و به آن ها گفته می شود: «امروز شما را فراموش می کنیم همان گونه که شما دیدار امروزتان را فراموش کردید؛ و جایگاه شما دوزخ است و هیچ یاوری ندارید!

اجل و مرگ

514 اجل به دست خداست

«وَ لَوْ یُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِم مَّا تَرَکَ عَلَیْها مِن دَآبَّهٍ وَلَکِن یُؤَخِّرُهُمْ إِلی أَجَلٍ مُّسَمًّی فَإِذَا جآءَ أَجَلُهُمْ لَا یَسْتَْخِرُونَ سَاعَهً وَ لَا یَسْتَقْدِمُونَ» نحل/61

و اگر خداوند مردم را به خاطر ظلمشان مجازات می کرد، جنبنده ای را بر پشت زمین باقی نمی گذارد؛ ولی آن ها را تا زمان معیّنی به تأخیر می اندازد. و هنگامی که اجلشان فرا رسد، نه ساعتی تأخیر می کنند، و نه ساعتی پیشی می گیرند.

515 مرگ، فقط با اذن خداست

الف: «وَما کانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ کِتَباً مُّؤَجَّلاً وَمَن یُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْیا نُؤْتِهِ مِنْها وَمَن یُرِدْ ثَوَابَ الْأَخِرَهِ نُؤْتِهِ مِنْها وَسَنَجْزِی الشَّکِرِینَ» آل عمران/145

هیچ کس، جز به فرمان خدا، نمی میرد؛ سرنوشتی است تعیین شده؛ (بنابر این، مرگ پیامبر یا دیگران، یک سنّت الهی است.) هر کس پاداش دنیا را بخواهد (و در زندگی خود، در این راه گام بردارد،) چیزی از آن به او خواهیم داد؛ و هر کس پاداش آخرت را بخواهد، از آن به او می دهیم؛ و بزودی سپاسگزاران را پاداش خواهیم داد.

ب: «اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنفُسَ حِینَ مَوْتِها وَ الَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنامِها فَیُمْسِکُ الَّتِی قَضَی عَلَیْها الْمَوْتَ وَ یُرْسِلُ الْأُخْرَی إِلی أَجَلٍ مُّسَمًّی إِنَّ فِی ذلِکَ لَأَیَتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ» زمر/42

خداوند ارواح را به هنگام مرگ قبض می کند، و ارواحی را که نمرده اند نیز به هنگام خواب