زخم فطرت صفحه 3

قرآنی‌ات به همه فرموده‌ای: وَ لا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَن

؛ «به کارهای زشت، خواه آشکار و خواه پنهان، نزدیک نشوید.» (انعام: 151)

بی‌گمان، چنان که ترمز در اتومبیل برای سقوط نکردن در پرتگاه‌ها و جلوگیری از حوادث باید باشد، اهرم‌هایی چون ایمان به خدا، اعتقاد به حضور او در همه‌جا، خودشناسی، ایمان به معاد، باور به مرگ و خداترسی و ترس از پی‌آمدهای گناه، برای ضبط و مهار انسان و بازداشتن او از گناه لازم است.

بدون ایمان و تکیه‌گاه معنوی، سازمان‌های پلیسی و عوامل بازدارنده بیرونی نیز هرگز نمی‌توانند از رخ دادن گناهان به شایستگی جلوگیری کنند، اما ایمان و اعتقاد درونی، در بازدارندگی آدمی بسیار تأثیر می‌گذارد. اگر آدمی این آیه قرآنی را باور کند، بی‌گمان از غفلت و بی‌خبری و غلتیدن به پرتگاه گناه رهایی می‌یابد: أَ لَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَری؛ «آیا انسان نمی‌داند که خداوند همه اعمالش را می‌بیند.» (علق: 14)

اندیشه درست همراه با ایمان ناب، همچون آینه‌ای بی‌غبار و صیقلی، زیبایی‌ها و زشتی‌ها را نشان می‌دهد. حضرت علی (ع) می‌فرماید: «

ما زَلَّ مَنْ احْسَنَ الْفِکْرَ

» (1)؛ «کسی که نیکو بیندیشد، دست‌خوش لغزش نمی‌شود».

همچنین، اگر آدمی شخصیت و کرامت خویش را به درستی